کاسهای فلزی ( احتمالا استیل ) که از صبح ( درواقع صبح او ) تا شب، جلوی پاهاش ( که ضربدری توی هم تا شده بود) جاخوش کرده بود و بسته به لطف عابرهای پیاده، دو وعدهی ظهر و شب، با یه چیزی برای خوردن پر میشد. لبخندی عمیق برروی صورتش حکاکی شده بود؛ طوریکه سخت میشد لایههای زیرین آن را شناسایی کرد. میگویند کاسب باید همیشه خوشرو باشد، حتی اگر حال خودش خوب نباشد؛ یک مشتری هم، یک مشتریست؛ نباید حتی یک دانه از آنها بپرد! او این را خوب بلد بود منتها کاسبی داریم تا کاسبی؛ در بعضی کارها تا میشود باید... بهرحال او همیشه میخندید. موقعیتش متفاوت بود: یکبار جلوی بانک سپه، یکبار پیادهروی خیابان معلم و... سرما و گرما هم نمیشناسد؛ چیزی بیشتر از وجدان کاری و شکم گرسنه و... درمیان است؛ نوعی بیماری که چشم بچرخانی، همهجا قابل مشاهده است! او همیشه هست، مانند باقی رفقایش؛ او با یک کاسهی فلزی و دیگران با یک تکه کارتن و یا سبدی پلاستیکی و... همهشان را هرروز در مسیر خانه تا مغازه و باقی قدم زدنهایم میبینم و بدون اینکه خم شوم اسکناسی در ظرفشان بیندازم، تنها عمیق و با فرصت تماشایشان میکنم: زیر تا بالایشان را، نگاهشان را، بساطشان را... هرچه را که از یکی شبیه به من، منتها در جسمی دیگر، روبرویم نشسته و...