
تنها و یا شاید مهمترین دلیلی که قرار ملاقاتم را با او کنسل کردم، شاهد شکفتنِ گلهای داخل باغچه بود. ساعت هجده و بیست دقیقه بود و گلها طبق عادتی ژنتیکی، هوای خنک را برای شکفتن انتخاب میکردند: همانطور که صبح حول و حوش ساعت هفت و سی دقیقه، وقتی میروم تا آبی به دست و صورتم بزنم، میبینمشان که چگونه با آن آرایش بنفشی که به چهرهشان زدهاند، سلامم میدهند. هرچند در آن ساعت از روز، آنچنان تمایلی به برقراری ارتباط با آنها ندارم اما اکنون که از بیحوصلگی و بهانههای امروز گذشتهام، دلم چنان برای دیدن روی بنفششان غَنج ( قَنج ) میرود؛ آنچنان که قهوه و مشتریای موجه و بِدَردبخور را همراه با موسیقی و اِیرپادهایم، همگی را صندوق امانات خاطرم، تا میکنم و میگذارمشان برای روزی نو که کاری جز این ندارم: پول درآوردن و شبیه به مردم زندگی کردن؛ میخواهم نگاهم را به چیزهای واقعی عادت دهم؛ همینطور دلم را!