چقدر عاشق...
گاهی تنها با نگاه کردن به چهرهی یه نفر، میشه فهمید که چه راه سختی رو طی کرده؛ چقدر خستهاس! گاهی، زبونِ آدم، میشه نگاهش؛ سکوت میکنی و همهی حرفات رو میسپری به چشمات. گاهی، نه اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشی، نه، فقط جنسِ حرفات با قَبلنا فرق داره. اونجا زبونت، زورِ بیانِ محتویاتِ مغزت رو نداره؛ البته نه، بذار اینجوری بگم: حرفایی که گفتنی نیستن، مالِ دِلن؛ نگاه، با مغز میونهای نداره. نگاه، حالتی که تعریف شده نیست؛ مثلِ گرما که دیدنی نیست، حس کردنیِ، رابطهی مستقیمی با دل داره؛ مکانی که دیده شدنی نیست و شاملِ همهچی میشه؛ یه حجمِ بیانتها که میتونه همهی کائنات رو دَربَربگیره! گاهی دل انقدر اشباع میشه که توانِ نگهداریِ محتویاتش رو نداره؛ اونجاست که لبریز میشه و نگاه، اون رو لو میده! کارِ دل همینه اصلا؛ اینکه بیاد و دستِ دل رو، رو کنه. ولی چه فایده که اکثر مواقع فقط باعثِ ضربه زدن به دل، به احساس میشه. تقصیرِ اون هم نیست ها! خیلیها دلشون رو فراموش کردن و نگاهشون رو گم!
بعضی وقتا هست که نمیدونی داری چی میگی؛ یعنی شنونده، متوجه منظورت نمیشه. گمونم همون جاست که تو یه حالتِ نادر، انگشتات تحت تاثیرِ نگاهت و دلت با هم، گیج میشه، راهش رو گم میکنه و الکی روی کاغذ میچرخه؛ این حالت برای زبونت هم صادقِ. البته خیلی کم. دلیلش هم اصلا معلوم نیست. همین نشانههاست که باعث شد به این نتیجه برسم که کارِ دل، با ابزارِ فیزیکی راه نمیفته. مثل همین الانِ من؛ نوشتهام گنگ شد گمونم. کسی چیزی اَزش فهمید؟ با این حال، هستن کسایی که با این حالت آشنا هستن و درست همون جایی که تو دست و پات رو گم کردی، با به لبخند، بهت میفهمونن که متوجه منظورت شدن!
من، اینجا از درختهای داخل تصویر، یه مفهومی رو برداشت کردم. اینکه اونها با زبونی بیزبونی، بهم حالی کردن که چقدر عاشق هستن!
