زن شده بود؛ مادرِ دو فرزندِ قد و نیم‌قد. سن و سالی اَزش گذشته بود؛ چیزی به چهل سال نداشت. مردم به چشم یه زنِ جاافتاده نگاهش می‌کردن. یه زن که باید به کارهای خونه برسه. آشپزی کنه و ظرف بشوره. لباس‌ها رو روی بند رختی پهن کنه. به شوهرش رسیدگی کنه.
چادری بود؛ می‌بایست اون رو بیشتر از قبل می‌کشید دورِ صورتش تا نکنه تارهای جوگندمیِ موهاش بیرون بزنه و دلبری کنه.
چروکیده بود؛ پوستی که آفتاب و مهتاب، با اون ملاقات نکرده بود. این‌روزا کمتر از قبل از کِرِم استفاده میکرد. البته قبل‌ترها هم اهلِ این برنامه‌ها نبود. پوستِ شفافِ مثه برفش، توی کل دخترهای فامیل زبون‌زد بود؛ اینکه بدونِ یه ریزه آرایش، کلی حسود برای خودش دست و پا کرده بود.
موهای خرمایی. پوست سفید. چشمای عسلی. قد سَرتَر از قدِ نرمال یه دختر؛ قلمی و خوشتیپ به اصطلاح!
اهل عاشقی کردن نبود. نه اینکه دل‌سنگ باشه و مغرور؛ نه اینکه فراری باشه از عشق؛ نه اینکه فراری باشه از آدمها، نه. هنوز قلبش نَلرزیده بود؛ هنوز نگاهش درگیرِ نگاه مردی نشده بود؛ شاید مردی در برابر نگاهِ ریزبینش قرار نگرفته بود.
آره، ریزبین بود؛ بسیار هم ریزبین. خاطرش از مردونگیِ مردی آسوده نشده بود. پدرش بود اما نه مردی که اون تو تصوراتش از این واژه ساخته بود. مرد بود؛ از اونهایی که سیبیل دارن و همین سیبیل رو نشونه‌ی مردونگیشون میدونن. از همون قشر مردهایی که حرفشون اینه که دختر نباید روی حرف باباش حرف بزنه. همونایی که تو خونه وقتی صداش بالا میره، همگی آرزو میکنن کاش زودتر همچی تموم بشه؛ زودتر از این اوضاع خلاص بشن.
مادرش زیاد پای درددل‌هاش می‌نشست. با اینکه همه میگن دخترها بابایی‌ان و اون هم اینطوری بود ولی محرم اسرارش کسی جز پدرش بود. گوشِ مادر همیشه منتظر حرف‌های ناگفته‌ی اون بود اما این انتظار همیشه یه‌طرفه باقی می‌موند چون اون حرفی برای گفتن نداشت؛ میدونست که از ابتدا تو کالبد اشتباهی به دنیا اومده و حالا که به این تقدیرِ دختر بودن دچار شده، باید بسوزه و بسازه. انقدر به آرزوهاش فکر نکرد که درهای دنیای رویاها به روش بسته شدن؛ تنها، درگیرِ واقعیتِ این شیوه از زنده بودن شد و زندگی کردن رو به شیوه‌ی معمولِ انسان‌ها در پیش گرفت؛ یعنی مسیر فراموشی. تنها، تنها شد و با اون خو گرفت. هرروز میدونست که روزِ رفتن بلاخره از راه میرسه و باید زن شدن رو به چشم خودش ببینه.
مادر از گذشته‌اش براش تفریف میکرد؛ با اینکه اون این درخواست رو اَزش نداشت اما مادر وظیفه‌ی خودش میدونست که از تلخی‌ها، از اجبارها، از بی‌رحمی‌های رِوال-شده‌ی مردم و اجتماعی که تحمیل کردن رو خوب بلد بودن، براش حرف بزنه.
مادر حرف میزد و اون نمی‌فهمید چرا گوش‌های اون رو برای این دست صحبت‌ها انتخاب کرده. نمی‌دونست اما مادر این رو خوب میدونست؛ میدونست که باید طعمِ واقعیِ زندگی‌ای که دخترکش نچشیده رو جرعه جرعه به خوردش بده.
از این قانونِ نانوشته براش حرف میزد اما هیچ راه‌حلی بهش نشون نمیداد؛ شاید چون خودش هم میدونست که حقیقتاً راهی نیست پس چرا؟
می‌شنید و گوش‌هاش به این گفتگو عادت میکرد و ناخود‌آگاهش کم کم شروع به ساختن فرضیه کرد. قدم رو فراتر از راهی که مادرش جرات به انجام اون نداشت گذاشت؛ این کار رو ابتدا با فکر کردن شروع کرد.
