یروز بعد از مدرسه با امیر داشتیم خیابونها رو ول می‌چرخیدیم. هدفی‌ام بجز مسخره بازی نداشتیم. از جلوی یه لباس‌فروشی رد شدیم که معلوم بود تازه داره ویترینش رو می‌چینه. یه مکث کوتاه کردیم و من یه چشمک به امیر زدم، اونم زود ماجرارو گرفتو اومدیم که بریم یخورده بخندیم! سرتون رو درد نیارم، رفتیم داخل که خرید کنیم. اونم از کجا، مغازه‌ای که هنوز جنساشو نچیده بود!
خب طبیعتا نباید موضوعی برای حرف زدن می‌داشتیم و زود فلنگو می‌بستیم ولی ازونجایی که منو امیر، استاد کارهای فی‌البدهه‌ایم، رفتیم جلوی میزِ فروشنده ترمز زدیم. یه آقایی وایستاده بود و داشت لباس‌هایی که تازه از بسته‌بندی درآورده بود رو تا میزد.
یه سَری اینور و اونور چرخوندیم و من اومدم یه خودی نشون بدم و اینبار خودم استارتو بزنم. گلومو صاف کردم و گفتم:《امیرجان مطمئنی آدرس همینجاست؟ آخه فکر کنم... چیزی که ما میخوایم رو نمیشه اینجا پیدا کرد!
تا فروشنده اومد صحبت کنه، امیر سریع دنباله‌ی حرفمو گرفت و ادامه داد:《نه دیگه، بابام آدرس همینجا رو داد!》
یه لبخنده ملیح روی لبای من بود. ازونایی که انگاری لُپامو بزور با انگشت بالا نگهداشته بودن! و ازونطرف امیر که زل زده بود به من و با نگاش بهم میگفت توروخدا نخند علی و منتظر بود که یچیزی بپرونم تا ماجرا رو یجوری کشش بدیم!
توی همین کشو قوس بود که بنده خدا فروشنده که کارشو وِل کرده بود و دست به سینه منتظر بود تا ببینه ما چی میخوایم، با نهایته ادبی که میتونست برای دوتا مزاحمه وراج به خرج بده، با یه دستش عرق روی پیشونیش رو پاک کرد و درحالی که ما داشتیم مِنّو مِن میکردیم، وسطِ حرفامون پرید و گفت: خانومه... بیزحمت یه لیوان آب خنک برای آقایون بیارید. خب، خوشحالم که فروشگاه ما رو انتخاب کردید. گفتید دنبالِ چه سبک لباسی هستین! (انگار که دستمونو خونده بود!)
بعد امیر خیلی خونسر برداشت گفت: 《راستش ما آخره هفته یه مهمونی دعوتیم. علی آقا که اینجا وایستادن هم...》
منو میگی، قبلِ اینکه امیر اسممو بیاره، مثه بازیگری که دیالوگش رو یادش رفته باشه، تنها کاری که به ذهنم رسید این بود که برای طبیعی جلوه دادنه ظاهرم، مثلا موبایلم زنگ خورده باشه، سریع گرفتمش کنار گوشمو قدم زنان رفتم سمت غرفه‌های دیگه‌ی فروشگاه و همونطور که دور میشدم، محض احتیاط گفتم:《ببخشید امیر جان مادرمه و...》 و اون زبون‌بسته رو با فروشنده تنها گذاشتم. زیرِ اون لبخندِ ملیحی که روی لبم بود، به این فکر میکردم که طفلی امیر! با این حرکته من، چجوری میخواد قضیه رو ماست مالی کنه؟ همش منتظر بودم این بازی مسخره تموم شه و زود گم شیم بیرون و برای همیشه قیدِ این تفریحارو بزنیم!
همینجوری که قدم میزدم و مودبانه لبخندمو ادامه میدادم، خیلی طبیعی توی نقشم فرو رفته بودم. طوری که دارم از این فروشگاهِ زیبا، برای اونی که پشتِ خطِ تعریف میکنم... که یهو یچیزی توجهمو بخودش جلب کرد: درِ یه اتاق پرو باز بود و چشمای تیزبینِ من، یه حجمِ مستطیلیِ مشکی رنگ رو دید که کفِ اونجا وِلو شده!
توی یه حرکته تمرین شده (ازونایی که وقتی میری سروقته یخچال، با دقت اطرافتو می‌پّایی که مامانت ناغافل از راه نرسه و مچتو درحاله نون خامه‌ای خوردن نگیره!) چپو راستمو برانداز کردم تا ببینم کسی حواسش به من هست یا نه! دیدم همه سرشون توی کار خودشونه. فقط یه خانومه زیر چشمی منو زیر نظر داشت و ازونجایی که فاصلش با من زیاد بود، من توی این فرصت میتونستم خیلی راحت تصمیم رو عملی کنم!
توی یه چشم بهم زدن، خودمو رسوندم به اتاق پرو و توی راه داشتم یواشکی قفلِ فشاریِ کیفمو باز میکردم. (یه کیفِ بند دارِ چرمی) به بهونه‌ی پیچ خوردنه مچِ پام، نشستم جلوی در، جوری که جلوی دید فروشنده‌هارو بگیرم. یه ننه من غریبم بازیِ ریز درآوردم و درحالی که با یه دستم داشتم پامو می‌مالیدم، با اون‌یکی، سریع کتابو گذاشتم توی کیفمو خیلی طبیعی پاشدم. لَنگ لنگان میرفتم سمته امیر که از استرس، خیس عرق شده بود و پای تلفن برای اینکه فروشندهه بشنوه و دست از سرش برداره، عمدا بلند میگفتم:《باشه مامان، زودی خودمو میرسونم!》
قلبم داشت تند تند میزد. هرلحظه منتظر بودم ینفر بزنه روی شونه‌ام و بگه... نمیدونم چجوری خودمو به امیر رسوندم و دستشو گرفتم و بدون معطلی ازونجا زدیم بیرون!
داشتیم تند تند از فروشگاه فاصله میگرفتیم و درحالی که امیر داشت بهم بد و بیراه میگفت، بی‌توجه به حرفاش، توی یه دنیای دیگه بودم و فقط دوسداشتم زود برسم خونه؛ الکی چونم رو تکون میدادم که دست از سرم برداره. ولی ازونجایی که ما خوب همدیگرو می‌شناختیم، متوجه شد که من یچیزیم هست و محکم زد به شونم، جوری که چسبیدم به نرده‌های یه مغازه. داد زد:《چته تو؟ انگار بار اولته ازینکارها میکنیا!》
منم یه اخمِ ریز کردم، و گوشه لب بالا آوردم و گفتم:《بچه شدیا! ترسیدی چیه! یهو یادم اومد که امروز باید سرراه یسری خرید واسه خونه میکردم. خواستم زود خودمون رو برسونیم سوپری تا...》
امیر چپ چپ نگام کرد. مطمعن بودم داره باخودش میگه:《باشه! الان منو بپیچون ولی بلاخره که چی! بهرحال که بعدا سر از کارت در میارم!》اینجوری شد که ما تا سوپری هیچ حرفی نزدیم و من کیفمو چسبونده بودم به پهلوم و دستمو قشنگ گذاشتم روی زبونه‌ی کیف که مبادا کتاب بیفته!
به هر زحمتی که بود خودمو رسوندم خونه. هیچکی نبود. احساسِ امنیت میکردم. جلوی آینه‌ی قدیِ راهرو وایستادم. خودمو تمام‌قد برانداز کردم. دستم روی زبونه‌ی کیف بود تا بازش کنم و کتابو بردارم که ازونطرف یه هیجانِ مخلوط با عذاب وژدان، جلومو میگرفت! زل زده بودم توی آینه و برای چند لحظه هیچی نمی‌گفتم. بعد فکری که از بقیه قوی‌تر بود اومد و حواسمو پرتِ خودش کرد: اینکه درحالی که اونجا وایستاده، خودمو توی اتاقم روی تخت، لم داده می‌دیدم که کتابو گرفته بالای سرشو شروع کرده به خوندن! یعنی موضوع کتاب چیه؟ با چه جمله‌ای شروع شده...
بخودم اومدم و دیدم ده دقیقه‌اس که مثه دیوونه‌ها اونجا سیخ وایستادم. چشامو باز کردم و یه لبخندِ عاقل اندر سفیه زدم و به تنها کاری که فکر میکردم خوندنه اون کتاب بود!
بلاخره کفشامو درآوردم و کیفمو که حالا یخورده سنگین‌تر شده بود، از روی شونم برداشتمو گرفتم توی دستام و شاد و خرم، مثه اونایی که پیروزمندانه از یه نبرد برمیگردن، رفتم سمتِ اتاقم!
همیشه هیجانِ رسیدن به یه هدف، بیشتر از وقتیه که به اون رسیدی و خودتو موفق فرض میکنی... لذت، همیشه توی ناشناخته مونده! اینو توی یه کتابی خوندم. الان اسمشو دقیق خاطرم نیست! نمیدونم چیشد یهویی اینو گفتم! خلاصه، اینبار کیفو با احتیاط گذاشتم روی تخت. لبخندِ مرموزی بهش زدم و رفتم تا لباسمو عوض کنم که یه پیام برام اومد. مامانم بود:《پسرم امروز یخورده کارم توی دادگاه طول کشیده. بیزحمت از فریزر همون...》
