زنی با روسریِ آبی، که طاهرهخانوم° مادرم باشد، تمام خستگیهای من را از بدنم بیرون کشید! درست ساعت یک صبح، آنجا که هنوز دستگیرهی درِ راهروی متصل به درِ ورودی خانه، هنوز در دست چپم بود و هندزفری در گوشم « street spirit » را میخواند و من بعد از دو اصلاح موی نسبتا حساس، آنهم پشتسر هم، یک ربع ساعت° پیادهروی کرده بودم و طبیعتاً نباید آنقدر سرحال میبودم اما سرحال بودم؛ یعنی شدم: آنجا که نگاهم با نگاهِ زنِ روسَریآبی، سینهبهسینهی هم قرار گرفت!