
لکههایی سیاه در زمینهای آبیِ تیره؛ یک تمایزِ سخت که آدم را انگشتبهدهان میکند: دستهای از کلاغها در آسمانِ ساعت پنج عصر که زورشان آنقدر بالاست که به راحتی میتواند طنابی که گردنت را به زمین دوخته، مشت کند و گره بزند به طاق آسمان! حرکات بالاوپایینِ بالهای کلاغها را سوار بر نتهای موسیقیای که از هندزفریات پخش میشود بکنی و آسمانبازی کنی و هرازچندگاهی هم، زیرچشمی، حواست به آدمهایی باشد که از جلو و عقب، بهت نزدیک میشوند و در همین حین، لیوان کاغذیِ قهوه را که بخار از آن بلند میشود، به دماغت نزدیک کنی تا بیشتر حالیبهحالی شوی! زندگی، اینطور بگذرد خوبست!