
زبانِ اینروزهای دلم، بهانه قبول نمیکند: « فلانی باید پا پیش بذاره، به من چه! همون مونده که من با این همه اعتبار و برووُبیا، پاشم برم عذرخواهی... من تنها با اون راحتم و میتونم حرف دلم رو بهش بزنم، با بقیه... راستش پول ندارم قضیهی موهام رو پیگیری کنم، قسط گوشی هم که هست و... امروز حوصلهی سرکار رفتن رو ندارم، حالا چی میشه یه روز نرم... » نمیشود! دندهای جاخورده است که با این بهانهها، آزاد نمیشود! خوابِ شب، کوک نیست وقتی بهانه هست! دیگر این توانایی را ندارم که در یک لحظه، در چندجا حضور داشته باشم! چیزی که قبلترها به چشم تاثیرِ تیاِچسی و مورفین به آن نگاه میکردم، اکنون به بخش فعالی از وجودم تبدیل شده است که اگر نگویم سوختِ روزانهی من برای ادامه دادن و خندیدن است، کوتاهی کردهام! این مسیر تازه، اجازهی بیتفاوتی را بهم نمیدهد. تو میگویی: « انقدر سخت نگیر، با جریان پیش برو، بقیه رو ببین! رها باش... » لبخند میزنم و بدون باز کردن لبهایم، عینکم را برمیدارم برروی چشمانت میگذارم؛ انگشت اشارهام را برروی لبانت میگذارم و به تماشا، تشویقت میکنم. بیصدا میخندی و من درحالی که دراز کشیدهام و کف دستهایم را برروی هم، زیر سرم گذاشتهام و با چشمانی که زیر موجِ اشکهایم، میلرزد، به ستارههای پنهان پشت ابرها زل زدهام؛ و تو با همان عینک، به میهمانیِ من ملحق میشوی و با صدایی که به زحمت تارهای حنجرهات را تحریک میکند میگویی: « پس آخه آرزوهامون چی؟ نمیخوام بهونه بیارم اما بقیه رو ببین؛ دارن میدوعَن! بعد تو میگی اینجوری... سی و یک رو رد کردیم، یعنی سهم ما یه مسافرت خارج از کشور نیست؟ همش همینجا بشین و... مگه میشه... » و من سرت را که برروی قلبم است, نوازش میکنم و با دست دیگرم، به ماه اشاره میکنم که چه تَقلّایی برای رهایی از وسوسهی ابرِ لجباز دارد... و نگاهِ تو که هنوز آسمان را باور ندارد و مسیرش منتهی به لبهای من است؛ به دنبال کلید...