
تمام قد درمقابل آن جریان فکری ایستاده بود. یک نفسِ کوتاه و سپس مشتش را باز کرد. محتویاتِ داخل آن نقشِ زمین شد؛ سکوت شکست. به خودش آمد و نگاهی به اطراف انداخت. کجا بود. چه میکرد. سوالِ جالبی بود اما جوابی برایش نداشت.
نسیمی گرم وزیدن گرفت و با ترکیب بلورهای عرقی که اکنون تمامِ بدنش را پوشانده بود، لرزهای به اندامش انداخت. کفِِ پاهایش بر زمین قفل بود. لبهایش بسته بودند اما زنوانش به جای آنها به حرکت درآمدند؛ از نامعمولترین حرکاتی که تا آن زمان تجربه کرده بود. تقریبا اختیارِ کنترل حواسش را از دست داده بود که مجددا صدایی شبیه به سوت قطار در گوشش پیچید.
گوش سمت راستش بود. انگشتِ شصتش را دیوانهوار برروی آن فشار داد. گوش، درد گرفت اما آن صدا از بین نرفت؛ انگار که اتفاقا با اینکار آنرا به داخلِ مغزش هل داده بود.
زمان متوقف شده بود و به همراهش، او نیز. حجمی از افکاری قدرتمند از هرطرف احاطهاش کرده بودند اما او نمیخواست، که نمیتوانست به آنها اجازهی ورود بدهد. چشمها را بسته بود و گویی در جریانِ مخالفِ یک رودخانه قرار گرفته بود. در اثر این تعامل، با یک شوک که ناگهان تمام وجودش را دربرگرفت، یک قدم به عقب سُر خورد.
چشمها از شدتِ فشار غرقابِ خون شده بود که صدایی واضح فریاد زد: بس کن این بچه بازی رو. همش یه دقیقه طول میکشه. دو قدم بیشتر نمونده. اون هیکلِ لعنتیتو بجنبون و... تموم!
: تموم؟! بهمین سادگی. هووم. ( زیر لب گفت! )
لبِ پایینی را به داخل فشار داد.
برای هر عملی، نیازی لازم است: تشنگی، دلیلِ نوشیدنِ آب است؛ مترادف با آن گرسنگی. سپس پایِ تمایل به میان میآید. اما برخی اوقات پیش میآید که این چرخه بهم میریزد و سروکلهی یک سری تعاریف جدید وسط کشیده میشود که یکی از آنها اعتیاد است. اعتیاد نه به معنای معمول، که از دست دادنِ اختیار در موردِ هرچیزی! که دلیلش برآورده نشدن نیازها در برههای از زمان است. ربطش به او در این بود که نمیدانست واقعا میخواهد به این درخواست جامهی عمل بپوشاند یا نه. از طرفی توانِ ایستادگی درمقابلِ آنرا هم نداشت؛ مهم نبود که به این عمل راضیست یا نه، یا حتی زورِ انجامش را در خود میبیند!
اعتیادی در برابرِ نتوانستن با پشتوانهی تاریکِ گذشتهای ناخوشایند.
آفتاب رفته بود و جای خود را به گرگومیش داده بود. نگاه را دوخته به موزاییکِ روبرویش، به زحمت ابزارِ کارش را برانداز میکرد. شبیه به عابری که پشت یک چراغ قرمز با بینهایت زمانِ توقف، ایستاده باشد و نمیداند کی زمانِ حرکت فرامیرسد؛ منتظرِ یک هُل از نیرویی ناشناس بود.
همانطور که انتظار میرفت، حرف رمز در ذهنش تداعی شد: هرچه بادآباد! میرم.
خم شد و بستهی مچاله شده را برداشت. بلند شد و ایستاد. کمرش را صاف کرد. یک نفس عمیق کشید، با این تفاوت که اینبار شبیه آنهایی که میدانند چه میکنند، محکم قدم برداشت. حمام نزدیک بود. بعد از قدمِ سوم، در یک قدمیِ آن ایستاد. دستش را دراز کرد و دستگیره را چرخاند و با یک هلِ ملایم در را باز کرد و خود را به داخل دعوت نمود؛ لامپ را روشن نکرد. فراموش نکرده بود، فقط نمیخواست شاهدِ ماجرایی باشد که قلباً میدانست از روی اختیار نیست! شاید تنها اطمینانی بود که تا آن لحظه از شروعِ این کابوس، در خود احساس میکرد. همین باعث شد نیشخندی به افکارش بزند؛ گویی در این لحظهی بخصوص، او مستقل از فکرش، جداگانه در آن مکان حضور داشت...