حین کار، پروانهای روی دستم نشست. از مشتریام خواستم عکس بگیرد. نتوانست. تا گوشی را از جیبش درآورد، پرید و بعد از آن هم هرکاری کردم نتوانستم راضیاش کنم آن انتخاب قبلی را تکرار کند! میخواستم به همه نشان بدهم که نشستن پروانه روی دست، آن هم در شلوغیِ سالن آرایشگاه، هیچ دور از ذهن نیست ولی نشد! فکر کنم او هم این را فهمید، پر کشید. البته که میخواستم معروف هم بشوم! به لایک و کامنتهای اینستاگرام، نیاز داشتم: مالی، احساسی، تأییدی و... گمان میکنم اینها را هم میدانست ولی باز هم... گمانم او چیزهای دیگری را هم میدانست. چون از روی دست من پر کشید ولی از سالن بیرون نرفت! هرازچندگاهی پَرَکی میکشید و خودی نشان میداد و باز هردویمان را گم میکرد در...
مجبورم به ادامه، هرچند آسان نیست...
وقتی شاعر میگفت: « یاور همیشه مومن
تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوری
برای من شده عادت » گمان کنم میفهمیدم از چه حرف میزد...
این را امروز کشف کردم: مرغهایمان وقتی من هستم، « مرغتَر » هستند! مانند من، وقتی بود، « خودمتر » بودم...
این را همین الان یکهو یادم آمد. یکبار برای حتی نیم ساعت نتوانست حلقه را در دست چپش تحمل کند...
احساسی درونم است شبیه به عقب ماندن! این را همین الان در ساعت ۰۶ : ۱۹ دقیقه متوجه شدم...
دلم میخواهد مطمئن بشوم کسی یا چیزی هست که با او
گیرهایم برطرف میشود...
نگاهِ آلوده، با نگاهی که گم شده فرق میکند...
ریشهایم را زدم ولی سبیلها را نه...
گمانم تمام آن چیزی که بهش احتیاج داشتم، یک خوشه انگور بود که از حمیدرضا قرض گرفتم و تماشای یک بازی قایم موشکِ دختر و پسری کوچولو، روبرویم در پارک...