حسودیام میشد... به آن گره، حسودیام شد... به آن نقطهای که انگشتانشان در هم گره خورده بود..!
واقعی، رویایش را بغل کرده بود... آن کودکی که حتی در این هوای استخوانتَرکان، عروسکش را با یک دست، سفت چسبیده بود!
گمان میکردیم میشود با زمینیها به آسمان پرواز کرد. آنقدر بر این اندیشه پافشاری کردیم که تبدیل به باوری شد؛ اطمینان به آنهایی که در نبودشان، زندگی حتی برروی زمین نیز برایمان سخت شد!
« آمدیم. نبودید. رفتیم. »
زحمتِ داستانش با خودتان! ؛)
آسمانِ شب، به ماه حسودیاش شد. زمستان را فرستاد تا او را از زمین پس بگیرد..
باز باران با ترانههایش یادم آورد که هرکجا هست، برایش خوشحالی آرزو کنم!
... [ هرکجا! ]
من از والیبال یاد گرفتم که حتی اگه خراب کنی هم دستی هست که بزنه قَدِت!