
هرکدوممون یهجور بازی میخوره؛ از بازیهایی که اسم دیگهاش واقعیته: یکی درقابل موقعیته رابطه جنسی، دستِ رد به سینهی گربهی توی سطل زباله هم نمیکنه و اونیکی با تمام اینکه این نیاز برای بقای وجودش، شبیه به آخرین حبابهای اکسیژن توی کپسول اکسیژنِ یه قواص میمونه، ته یه اقیانوسِ بیاسمونشون، باز میاد و مثل یه کتریِ داغ، ازش دوری میکنه؛
لذت بردن از رایحهی کاجهای نمخورده؛ تایم خالی رو با مطالعه پر کردن... درمقابل، وقت گذاشتن با آدمهایی که برای وقتکُشی، دست به هرکاری میزنن... کی میتونه بگه روش کی درسته! « هرکسی روش شخصی خودش رو برای بازی داره » اگه دوباره تاکید کردم، دلیل داشتم!