روزی که...

روزی که ماه در یک بطری جای بگیرد، آن روز من می‌خندم.

تمامِ بینهایت° حجمِ کائنات، در یک فضای محدود جای بگیرد؛ شبیه به انعکاس تصویر زمین در قاب چشم‌ها، از انتهای فلان کهکشان.

روزی که معنا، جای بُعد فیزیکی را بگیرد و طول و عرض، به عمقِ احساس، تغییر شکل دهد.

آنجا که دنیای نامرئیِ تصورات، جای واقعیات را می‌گیرد.

هنگامی که برای لمس رویاها، نیازی به سفر نیست و تنها با بستن چشم‌ها، نیازت به مسافرت از بین می‌رود.

زمانی که زمان، رخت برمی‌بندد و تو معلق در قوانینِ کوانتوم، همه‌جا هستی و هیچ‌جا نیستی.

همانجا که واژه‌ها، رویِ دیگر خود را نشان می‌دهند؛ لب‌ها بسته می‌شوند، گوش‌ها نمی‌شنوند، چشم‌ها نمی‌بینند، دست‌ها مشت نمی‌شوند، پاها به جاذبه دستِ رد می‌زنند و عظمت در سکوتی مطلق، همه‌جا را دربرمی‌گیرد.

روزی که من می‌خندم، همه می‌خندند؛ در آنروز، همه مَن هستند. من‌ها، تماماً در یک اندیشه به سر می‌برند؛ احساس، به صورت واحد بر ایشان نازل می‌شود. در آن لحظات، معجزه، خنده‌اش می‌گیرد و مدام با من‌ها، سرِ شوخی را باز می‌کند.

آه ه ه...

آنروز، همان‌قدر دور است که نزدیک است و به همان اندازه نزدیک است که دور است. در بی‌منطق‌ترین حالتِ ممکن، از رگ گردن، از قلب، از مغز، از هرچیزی به من نزدیک‌تر است و به همان صورت، از ستاره‌ی قطبی، دورتر است. اصلا ستاره است؛ هم هست و هم نیست؛ باید باورش کرد. شاید همین لحظه که در حال بر زبان آوردن این واژها هستم، اینجا، پشت کیبورد نیستم و این‌ها تماماً تصوراتِ یک علیِ پا به دنیا نگذاشته است که گلچین آرزوهایش را در حالِ روخوانی برای ویرایشِ متن اصلی‌، بلند بلند بازگو می‌کند.

راستی متن اصلی چیست؟