
روزی که از خواب بیدار نشوم و من را در آخرین جملهام در سَررسیدم ببینید.
روزی که مادرم دارد رُب میپزد و پدرم دارد لیوانهای خالی چایی را پر میکند که برود کنارش و دست در دست یکدیگر دیگِ پر از آبِ گوجه را هم بزنند.
روزی که برادر کوچکترم بلاخره موردعلاقهاش را از بین اینهمه آدمِ غریبه پیدا کرده باشد و در گوشهای خلوت، درحال برنامهریزی برای آیندهی خود باشند.
روزی که برادرزادهام امیررضا، استخوان ترکانده باشد و مسیر خانهشان تا خانهی پدر و مادربزرگش را به تنهایی آمده باشد و دیگر نیازی به اجازهی پدرش برای اینکه چقدر در خانهی آنها بماند را نداشته باشد.
روزی که صدای تَحریرهای عباس آقا، ابزار فروشِ سرکوچهمان، تا خانهی ما بیاید که باز دارد ترانهای قدیمی را اَزبَر میخواند.
روزی که بچههای انجمنمان، بلاخره موفق به نوشتن رمانشان شده باشند.
روزی که هوا خوش است؛ نه گرم و نه آنقدرها سرد که جان میدهد یک فنجان قهوه سفارش داد و به قصد پیادهروی، شال و کلاه کرد.
از همان روزهایی که بچههای کوچکِ کوچهمان، برای پیرها نان میگیرند و خریدهایشان را با دلِ باز انجام میدهند. همسایهها برای سوپورِ زحمتکش، چاییِ هِلدار و نبات در سینی میبرند و چند دقیقهای را به صحبت و خوش و بِش میگذرانند. روزی که بچههای آموزشگاه زبان روبروی خانهمان، یاد گرفتهاند « دوستت دارم » را به انگلیسی اَدا کنند و بنویسند. روزی که همهی کسانی که میشناسمشان، نسبتا خوشحال هستند و آدم از بودن کنارشان لذت میبرد. روزی که کسی برای داشتنِ درد و گرفتاریهای بیشترش نسبت به دیگری، احساس افتخار نکند.
شاید روزی از روزهای اواخر شهریور باشد که من از صبح جاماندهام و فرصت صبحانه خوردن را با خانواده از دست داده باشم؛ با خاطرات خوبی که از شب قبل با همه داشتهام و تنها حرفهایی که برای گفتن دارم، چند خط جملهای باشد که در جایی نوشتهام؛ شاید در سَررسیدم!