دیالوگ امروز با من، اینجوری شروع شد:
بخاری که دماغم رو با طعم آویشن و چایی سیاه، توی ساعت ده صبح روز جمعه آشنا کرد؛ درحالی که سهنفرِ باقیمانده از خانواده، سیدرصد در خواب بودند.
صدای سکوتِ خانه، با زیرصدای خُرپوف پدرم که سوتِ سماور، آهنگی لطیف به آن داده بود. صدای گرمای ملایم بخاری که حلشده توی زاویههای خفیف خورشیدب بود که راهشون به هال° گم شده بود.
اینجوری ادامه پیدا کرد:
نوشتنِ متنِ هفتهای که گذشت: از صبح تا ظهر و بعد عصر و شب. دیدن ناراحتیها، خندهها، حرف زدنها و سکوت کردنها و خندیدنها و... تلاش برای به دل نگرفتن از هیجانهای غمانگیز و از کنترل خارج نشدن در مقابل فرکانسهای بالای خندهدار! یکجور تمرین حضور ذهن! دیدن درهایی که باز شده و بستن قفلهایی که قبلترها باید بسته میشدند و راهها و تصمیمهایی که به این اتفاق ختم شدند. شاید تمرینی برای شاهد بودن البته در مقیاسی کوچک!
...و همینطور جلوتر رفت و من با ثانیههای دیگری از روز، پیوند خوردم!