
...فضای باز را، پارک را برای قدم زدن انتخاب میکنم، طبیعتاً برای اینکه کمی هوای آزاد تنفس کنم! چون فضای دلنشینِ بیرون از منزل را ببینم و دلم خورده ای باز شود.
هوا را تنفس میکنم؛ و قاطیِ بوی درختها و علفهای آب خورده، دودِ سیگار را همراه با اکسیژن، وارد ریههایم میکنم.
این فاصله را، از خانه تا فضای سبز پشتسر میگزارم تا بلکه کمی از آن زیبایی را استفاده کنم؛ اما زبالههایی را میبینم که دقیقا کنار سطل آشغال، در چند قدمیِ آن روی زمین افتاده اند!
عادی شده است که منظورم از قدم زدن، شمردن سنگفرشها باشد؛ اما چیزی جز صورت طبیعیِ زمین را ببینم. پوکههای سیگار را میبینم، که لابلای درزها، میانِ شکاف موزاییکها را پرکرده اند. ته سیگارهایی له شده و پاکتهایی که از سرِ عصبانیت لگدمال یا مچاله شده اند.
اینروزها طبیعت چقدر فرق کرده است. روزی طبیعت، طبیعی بود؛ اما الان شده است صلیقهی دست ما انسانها!
روزی به کوهها و دشتها، طبیعت گفته میشد؛ اما امروزه نامِ خود را به پارک و فضای سبز، تغییر داده است.
چند عدد صندلی؛ چیده شده به صورت مرتب دور یک میز. دریاچه ای مصنوعی. درختهایی که به صورت نامنظم کنار یکدیگر کاشته شده اند. جویِ باریکی از آب که نقش رودخانه را بازی میکند. ترکیبی از اینها و چند عدد باغچهی کوچکِ پر از گل های تزیینی_که مخصوصا برای جلب توجه تعبیه شده اند_ با زیباییِ بسیار و عمری کوتاه. تماماً شاهد عینیِ این ماجرا هستند؛ که ما تنها با قابی مصنوعی از طبیعت مواجه هستیم!
در این گونه موارد، که خود را جای این واژهی مورد ستم واقع شده میگزارم، خویِ انسانی اَم خودش را رو میکند و انتقام را پیشنهاد میدهد! بنظرم درخت گردو، انتقامِ طبیعت است. دقیقا مانند ما، یک مصرف کنندهی اکسیژن است. ما برایش هیچ اهمیتی نداریم. او زندگی خودش را میکند.
_اگر زمین تماماً پر شده بود از درخت گردو..
_پ.ن 《در پارک، در حال قدم زدن بودم و بوی سیگارِ فردی که از مقابلم گذشت، این کلمات را به من الهام کرد.》