روز اول، دعا برای خواب موندن و کنسل شدن. روز دوم، سایلنت کردن گوشی و امروز حالت هواپیما... با زبونِ بیزبونی بهش گفتم که « آقا، من مالِ صبح زود بیدار شدن نیستم... انقد بهم پیشنهاد ندین، بعد نمیتونم بیام، ازتون خجالت میکشم و... » ولی اون بیخیالبِشو نبود: « فدای سرت پسر، یه روز دیگه! » ته دلم جلوی تواضعش خجالت میکشیدم و همونطور که سرم پایین بود، مِنمِنکُنان میگفتم: « باشه... اینبارم نون با من! » با اینکه یه حسی قطعِبهیقین میگفت که: « علی آقا، شما پنج و نیم صبح، نونواییبرو نیستی؛ الکی بندهخداها رو وِیلونوسرگردون نکن... بگو باشه میام ولی فقط در همین حد! دیروز رو یادت رفته، سه تا آدم رو برای دوتا دونه نون، اَلّافِ خودت کرده بودی؛ بندهخداها آخرشم با هزار دوزوکَلَک از نونوایی یه دونه نون گرفتن و... » با اینکه جنس این صدا رو میشناختم، همون صدای همیشهناامید، ولی بهش حق میدادم ولی من نه قلبم دوسداشتم با چندتا آدمحسابی در ارتباط باشم؛ میخواستم اینروزای سختِ وارد مرحلهی جدیدی شدن از زندگی رو دور بزنم و عوض سختگیری، جدی بگیرم و زورم رو با کارهای خوبی که از دستم برمیاد، زیاد کنم؛ میخواستم عمدا خودم رو توی این موقعیت قرار بدم که نتونم زیرش بزنم ولی... زورِ افکارم به دلم چربید و... باز باید بهش پیام بدم که: « من رو ببخش که امروز هم... ولی خواهش میکنم که من رو از جمع خودتون حذف نکنید... من از خودم ناامیدم ولی شما... یه راهی پیدا کنید؛ مثلاً شبها بریم... چمیدونم، یه کاری بکنیم! »
#امشب_هم_نوشتم ؛)