چند ماه بیشتر نمونده تا دستم رو به تابلوی سیسالگی بچسبونم. از یه طرف کودکی رو میبینم که دلش برای رسیدن به آرزوهای رنگارنگش، یه ذره شده و از طرف دیگه آدم بزرگها رو میبینم که مدام گوشزد میکنن فکرِ نون باش که خربزه آبه.
ولی وقتی میشینم فکر میکنم، میبینم من بیشتر به همون بچه شباهت دارم تا شخصیتی که بزرگترها برای ادامهی مسیرِ زندگی توصیفش میکنن. نه اینکه فکر کنید توقعاتی بلندبالا دارم ها، نه. خواستههای من، کوچیک و دستیافتنی هستن. از اونهایی که با یه دسته اسکناس هم میشه خریدشون. اما چیزی که هست، اینه که زندگی خیلی خشنتر از اون حرفاس که یه بچه دست تو دسته آرزوهاش بذاره و به سرانجام برسوندش. یجورایی انگار برای آرزو داشتن، باید ظاهری خشن و دلی کودکانه داشت. یه کودکِ بزرگسال که زورش برسه بره سر کار و پول دربیاره.
غریبه که بِینمون نیست، بعضی وقتا به آدم پولدارا حسودیم میشه. واقعیترش اینه که دوسندارم سر به تَنشون باشه. چون خیلی راحت میتونن به هرچی اراده کنن برسن؛ با کمترین زحمت! از همونایی که هرروز دوروبرِ خودمون میبینیم ولی خب حقیقته زندگی همینه دیگه؛ اینکه بعضیا دارن، خیلیهام ندارن و باید باهاش کنار اومد و انگاری این همم یکی از همون خصوصیات آدمبزرگاست که من نمیتونم راحت باهاش کنار بیام.
همیشه دوسداشتم تو یه خونهی روستایی، با چهارتا گوسفند و مرغ تنها باشم و زندگیم رو سر کنم. نهایتش یه چندتایی هم دفتر و یه جین خودکار برای نوشتن داشته باشم که بنویسم. یه ضبط هم داشته باشم که باهاش آهنگ گوش کنم. همین! ولی انگاری تو همین رویای کودکانه هم میشه دست برد. چرا؟ چون اداره کردنِ گاو و گوسفند هم مرد میخواد. نگهداری از یه خونه تا آخر عمر، مرد میخواد. خریدنِ اون قلم و دفترها هم مرد میخواد. درواقع مسعولیتپذیری میخواد که من ندارم.
نمیدونم شاید منم که دارم زیادی تو رویا زندگی میکنم. شاید اینها از واقعیاتِ زندگیِ و منم که دارم تو رویا زندگی میکنم و برای خودم، از آدما دشمن میسازم. شاید حق با اونهاست و منم که باید بزرگ بشم. اصلا شاید نظر دوروبریام هم همینِ؛ اینکه از دورن، هرچندسالَم که میخوام باشم ولی از بیرون، شبیه به باقی آدما، رشد کنم.
نمیدونم. اینها نوشتههای منه و کسی اجبارم نکرده تا بنویسمشون و ناخودآگاه بهشون رسیدم پس انگار خودم هم به این حقیقت رسیدم؛ وگرنه میشد انتهای متن، به جایی جز این جملهها برسه. شایدم تاثیرِ جامعهی اطرافمِ. ولی خب یه نفر اشتباه میگه، دونفر اشتباه میگه وای وقتی همه حتی دوستام، به اتفاق این توصیهها از دهنشون درمیاد، پس لابد درست هستن و منم که باید از پشتِ سَنگَرم بیرون بیام و درمقابلِ واقعیت تسلیم بشم. و این سخته.
تازه از انجمن اومدم. تازه از جَوی که عاشقشم و روزشماری میکنم تا رسیدن بهش، به خونه رسیدم ولی حالم خوب نیست و تو همونجا هم همش این فکر، من رو تحت تاثیر خودش قرار داده بود که باعث شد هیچی از حرفا و لذتهایی که میشد برد، متوجه نَشم. واضح، این تأثیر رو روی نوشتنهام میبینم که از نوشتههای اخیرن به وضوح معلومه چون من واقعیتنویس هستم و حس و حالم، تاثیرِ پررنگی روی نوشتههام داره. و میترسم از روزی که این مقاوتم در برابر بزرگ شدن، باعث بشه کودک درونم هیچوقت اجازهی ابراز وجود پیدا نکنه. تبدیل بشم به آدمی که یه جایی گم شده؛ یه بچهی گمشده یا یه آدمبزرگه گمشده.
اگه این تلخیِ تکراری، جلوی رسیدنتون به اینجای نوشته رو نگرفته، یادم رفت بگم یکی از دوستانم خانم حاتم زاده، کتابش رو چاپ کرد و امروز لطف کرد و یه نسخهی امضاشدهاش رو بهم هدیه داد. از این اتفاق خوشحالم! « مَن دِگر آن مَن نیستم_هنگامه حاتم زاده »