روزمرگی.

شبیه به لباس پوشیدنایِ سرسریِ آخرشب، وقتی میخوای آشغالا رو بزاری سرکوچه!

یه پیراهن با دکمه‌های باز از روی رکابی. یه شلوارک و موهای ژولیده..》همچین تیپی _فقط یچیزی تنم میکنم که لخت نباشم تا محض احتیاط زشت نباشه!_ .

بعضی وقتا با همچین تِمی مینویسم. نه نگارش رو توش رعایت میکنم. نه غلط املایی. نه موضوع رو درست به آخرش میرسونم و نه...

فقط مینویسم تا وظیفم بعنوانِ نوشتن رو انجام داده باشم. تا یکی از گزینه‌های برنامه‌ی روزانم تیک بخوره!

سعی میکنم یه کاری رو هول‌هولَکی انجام بدم تا اینکه بخاطر انجام ندادنش، وقتِ خودمو با سرزنش تلف کنم!

شاید الانم همینطوریه!