با یک نگاه، از تصویری که در قابِ پنجره، به من، که ادعای بهترین حالِ آن محدوده را داشتم، فخر می‌فروخت، عکس گرفتم! با دوربینِ گوشی نمی‌شد. زن و مردِ پیری که در آن طرفِ کوچه‌ی تاریک، همراهی‌ام می‌کردند، به ظاهرم مشکوک شده بودند: کلاهِ زردِ هودی‌ام که بالاتر از یقه‌ی کاپشنم، از کله‌ام سواری می‌گرفت. لباس‌هایی سرتاسر گشاد و مشکی البته با فاکتور از کتانی‌هایم که توسی بودند و عینکِ فِرِیم درشتم که خسته از دوازده ساعت همراهی، نوک دماغم لَم داده بود. البته تاریک و روشنِ نور تیرهای چراغ برق، زیاد اجازه‌ی دیدن جزییات را نمی‌داد!
بگذریم. یک درختچه شبیه به بوته‌ی زیتون که اکنون ذهنم یاری نمی‌کند اسم دقیقش را بنویسم، گوشه‌ای از پرده‌ی پشت پنجره را بالا زده بود و بی‌توجه به ساعت، دائم بیرون را دید می‌زد. طبقه‌ی دوم یا اگر اشتباه نکنم، سومِ یک ساختمان با نمای سنگیِ سفید که می‌خورد آدم‌هایی از هر دسته، در همسایگی‌اش، از از اکسیژنش تنفس کنند: یکی، بی‌خیال به هر موجود زنده‌ای که منافع ریالی نداشته باشد و دیگری که عیارِ توجهش به مقدار ریالِ حساب بانکیِ آن‌یکی بستگی داشت؛ احتمالا شوهرش. این را شاخه‌های آویزانی می‌گفتند که سنگینیِ پرده‌ی سفیدی اقلا دومتری را به دوش می‌کشیدند؛ حالا که زور یک شاخه به قطر یکی، دو سانتیمتر، نمی‌تواند زیاد باشد! آن‌طرف پرده، چیزی مشخص نبود.
احتمالا هدیه‌ای از یک فامیلِ تقریباً نزدیک بوده به مناسبت خانه‌ی نو یا شاید هم کادویی برای یک مناسبت خاص مثلا چندمین سالگرد ازدواج. کادویی که داشت خاک می‌خورد!
با هر یادآوری، وضوح تصویر، کمتر می‌شد و این عقلانی نبود. رنگِ برگ‌ها کم‌کم در ذهنم، مات‌تر می‌شدند. خمیدگی شاخه‌ها گم شده و گلدان° مات‌تر. منطقی° غیرعادی، داشت جای منطقِ عادی را می‌گرفت! عطر خاک، مشامم را پر کرد. به اطراف، چشم چرخاندم. از پیرمرد و همراهش، جز ردپای کنجکاویِ نگاهشان، چیزی نمانده بود.
روحِ سرگردونِ مهراد هیدن ، در گوشم زمزمه می‌کرد:
« خدا دست منو بگیرو منو برگردون...
خیلی وقته گُمم مثه یه روحِ سرگردون... »
