پُرم از « بابا تو هم که دیگه... » و « خب حالا، اصلا گیریم... » و خنده‌ای که طعم پوزخند به خود می‌گیرد و با نیم‌نگاهی به اطراف و آگاهی از امنیتِ موقعیت، « پوووفی » باصدا، تحویل محیط اطراف می‌دهد و « الان میگی چیکار کنم‌های » غلیظی که پاسخ این مقابله به مثل درونم است با بیرونم! در همین حین، آن مختصات از قلبم که ناگهان شهابی در آن نور می‌گیرد و ساعدم رو به بالا را دچار مورمورشدن می‌کند و منی که شاهد تمام این ماجرا هستم و بلاتکلیف مانده‌ام برای قاطی آدم‌ها شدن یا پافشاری برروی احساس تفاوت و شبیه به قدیسان برروی ابرهای صورتی راه رفتن! یادم می‌آید که یکُمِ مهر است و احتمالأ این‌ها تماما طبیعی باشد. پس با دلخوشی، چینی به ابروهایم می‌دهم، شانه‌ای بالا می‌اندازم و درحالی‌که دارم انگشتانم را داخل کفش‌هایم حرکت می‌دهم، ریه‌هایم را به یک « قُلُپ » هوای خنک مهمان می‌کنم؛ از شانس خوب من، با چاشنیِ مزه‌ی رُبِ درحال قُل‌زدن، ته حلقم را تحریک می‌کند. درنتیجه همراه با این احساس خوشایند، گرسنه‌ام هم می‌شود!
