پیشنهادم اینه قبل از خوندن این نوشته، « رقص ذرات _ سالار عقیلی » رو دانلود کنید! امیدوارم لذت ببرید!
میانِ بیدارها، چشمانت را برروی هم بگذاری، بی‌اینکه نه برایت اهمیت داشته باشد و نه آنها اینگونه فکر کنند که خوابی؛ این لذت دارد! در بیداری، به چشمانت استراحت بدهی و با گوش‌هایت ببینی. پلک‌ها، ( پتوی ) گلبافت شوند و چشمانت آن زیر، گرم و مویه بزند خواب برروی بیداری: انگار که تماشای مونالیزا از پشت یک دست، تارِ عنکبوت. گوش° تیز کنی و ببینی که آدم‌های اطرافت از چه حرف می‌زنند و تو که نمی‌دانی دقیقا در کدام مرز قدم برمی‌داری، با یک پا در خواب و دیگری بیداری، گوشه‌ی لب بالا بیندازی و با انگشتانی که در یکدیگر گره خورده‌اند، در همان موقعیت قبلی _نشسته بر یک چهارپایه‌ی چوبی با روکشِ چرمی، تکیه بر قفسه‌های چوبی که با کیک و کلوچه و پاکت‌های قهوه پر شده و حرارت بخاری که از زیر، سمتِ راست، دارد سمت راستت را گرم می‌کند، طعنه‌ای به سمت چپ بدنت که سردِ ( گرمِ ) خوش‌وبِش با سرمایی‌ست که از سمت چپ، ( که ورودی مغازه است ) مهمان کافه‌ی آقای قهوه است_ برای او می‌نویسی که داری برای تنها° با او بودن، تمرین می‌کنی؛ هرچند سخت است؛ هرچند احتمال لغزش وجود دارد اما اکنون را که پاکی عشق است؛ تصمیمت را عشق است! چشمانت را نه کاملاً، نرم‌نرمک، عکسِ قانون نیوتون را لابلای اتصال مژه‌ها تزریق کنی و با تصویری که مات است هم تشخیص دهی که جمع° هنوز همان جمع است و صمیمیت، رشد هم کرده! آنجا از کافه‌چی بابت قهوه‌ی اَزدَهان‌اُفتاده‌ات تشکر کنی که چطور واسطه‌ی این سفرِ زرد‌آبی شده است!
