امشب تابستون سردش بود چون پاییز عجله داشت.
امشب دستهای پاییز روی شونه‌های درختها احساس شد. این رو از التماس برگها واسه جدا شدن از شاخه شنیدم.
امشب پرنده‌های قفسیِ ما هم سکوت اختیار کرده بودن چون نُت‌های نارنجی پاییز رو از هوای خونه تنفس کردن.
امشب زمین هم جای پای قدمهای پاییز که دزدکی وارد محدوده‌ی تابستون شده بود رو برروی پوست خودش احساس کرد و با چشمای خودش دید.
امشب پاییز زمان رو هم گول زده و مهر رو تنها گذاشته بود. انعکاس صدای نبض پاییز، ثانیه‌ها رو از ساعتِ دیواری فراری داده بود. برای چند ساعت فصل خونه‌ی ما پاییز بود؛ درصورتی که تقویم همچنان بر حضور تابستان شهادت میداد و پنجم شهریور رو برروی سینه‌اش ثبت کرده بود.
ساعت یک و پنج دقیقه‌ی بعد از نیمه‌شبه که میگه یه ساعت و پنج دقیقه از یه روزِ پاییز-تابستونی گذشته و باید منتظر بمونیم تا ببینیم نظر خورشیدِ فردا در مورد این بی نظمی چیه!
من، نشسته داخل تراس، باسنم روی موازئیک‌های خشک و کف پاهام بدون جوراب، داخل دمپایی، پله‌ها رو لمس میکنه. ساق پام، چون شلوارک تنمِ، در حال مور مور شدنه و یه دستم گوشی و دست دیگم رو بین ران‌هام گرم میکنم. سوییشرت تنمه و نگام به صفحه‌ی سفید گوشی و گاهی هم به آسمونِ، برای اینکه ببینم واژه‌ها درمورد توصیف امشب چی میگن.
صدای باد در فضای محدود حیاط، در مسیر حرکت خودش، از آسمون به سمت باغچه شیرجه میره، از لابلای شاخ و برگ گل‌های رَونده عبور میکنه، دور تنه‌ی درخت گوجه سبز می‌پیچه، از شاخه‌هاش بالا میره، به دیوار‌های اطراف حیاط برخورد میکنه و نقش بر زمین میشه و در تقلا برای قدرت نمایی، از درب تراس وارد فضای خونه میشه، یه لرزی به تنِ اهالیِ در حال استراحت میندازه و بعد از وَر رفتن با وسایل آشپزخونه، دوباره نفسی تازه میکنه و زوزه-کِشان به سمت هوای آزاد می‌دوعه.
من هم شاهد این ماجرا هستم و نگام به ستاره‌ی قطبیِ که یادمه یروزی سفید بود و امشب همرنگ برگ‌های پاییزی، رو به زردیِ؛ گویا باید کم کم منتظر سقوطش باشیم.
الان که در حال نوشتن این سطر هستم، از شدت باد کاهش پیدا کرده. هوا همچنان خنکِ و تنها نوری که فضای تاریک حیاط رو روشن میکنه، نور صفحه‌ی گوشی من و لکه‌های نورِ تیر چراغ برقِ که به زحمت خودشون رو به دیوارها رسوندن، ازون بالا رفتن و از لبه‌ی دیوار، پرده‌ای به مساحتِ دو در دو متر رو بر روی دیوار مقابلش روشن کردن؛ شبیه پرده‌ی سینما!
صدای ناله‌ی سگها، حرکت باد بین شاخ و برگ درختها، بوق موتور و ماشین‌هایی که به فاصله، دور ازینجا عبور میکنن، حل شده در سکوت آخرشب به گوش میرسن.
بدنم کم کم هوس پتوی داخل اتاقم رو کرده؛ منم به درخواستش جواب مثبت میدم. ساق و زانوم رو می‌مالم. بلند میشم و تکونی به لباس‌هام میدم. به سمت درب ورودی حرکت میکنم. قبل از کنار زدن پرده، مکثی کوتاه میکنم. سرم رو برمی‌گردونم و با روی باز، لبخندی به پهنای صورت رو تقدیم به آسمون و ماجرای عجیب و غریب امشب میکنم.
کسی چه میدونه امشب بین پاییز و تابستون چی میگذره!
