
خیلی وقته که بوی خوبی به مشامم نرسیده! از اونهایی که آدم رو ببره به خاطراتِ جامونده در بین رایحههای تلخ و سنگینِ عقربههای ساعت؛ زمانی که، دست به دستِ ثانیهها داده و متّحـدِ بازنگرداندنِ لحظہهایِ زیبا و دوستداشتنی شده؛ لحظههای عجیب و نـابِ تکرار نشدنی!
خیلی وقته که سیگار، شده هَــوویِ خونه و کاشونهی افکارم؛ طوری که اجازهی ملاقات با هرکدوم از اندیشههای آرامبخش و آشنا با وجودم رو از من گرفته و خودش شده سنگ صبورِ همهی کمبودای من!
دیگه یادم نمیاد که بچّگیام دوست داشتم چه شغلی داشته باشم و به کجا برسم! فراموش کردم که میخواستم با هواپیمای رویاهام، قلّهی کدوم یکی از کوههای دست نیافتنیِ احساساتم رو فتح کنم!
دیگه خاطرم نیست که خاطرهی فعلِ رسیدن رو، در کلاس ابتدایی، پشت کدوم نیمکت صرف کردم. اصلا دفتر مشقم کجاست تا بنویسم، مشق شبی رو که معلّمِمون با این عنوان پایِ تخته نوشته بود:《خدا بزرگ است》و منی که تنبلترین شاگردِ کلاس بودم چون هنوزم که هنوزه، این جملهی ساده رو با کلی غلط یادداشت میکنم!
اگه بخوام ادامه بدم، ذهنتون خسته میشه از خاطرهبازی و فراموشکاریهای بیحدّ و اندازم که تمومیام ندارن؛ که چاشنیش یه نیشخندِ کوچیک، همراه با بالا دادنِ گوشهی سمت راست لُپتونِ! پس هنوز که سرگرمِ لذت بردن از جنسِ ساده و موردپسندِ انتخابهای گذشتتون هستید، رهاتون میکنم در میان بـــــویِ رویاهای زیباتون تا...
فقط قبلش یه سوال داشتم؛ میشه بگید شما کدوم خاطرتون رو به سیگار فروختید!؟