
هنوز روزها برام اسم دارن؛ شنبه با پنجشنبه، برام فرق دارن!
هنوز هم وقتی توی امواجِ آرامشِ براومدن از پس کارهای روزانهام، چشمام رو بستم و به رنگبازیِ نویسنده توی افق خیره شدم، باز یه نگرانی، مثل لکهی ابر، مثل یه ناهنجاری، سرراه نگاهم قرار میگیره و درنتیجه، ضربان منظم قلبم رو نامنظم میکنه؛ نخ رو قطع میکنه تا با سر، به سیاهیِ اقیانوسِ ناامیدی سقوط کنم؛ با زمزمههایی شبیه به: « نمیشه! لااقل تو نمیتونی! ببین چکار کردی یا چکار میتونستی بکنی و نکردی و... » اینجاست که میبینم تا بزرگ، فاصله زیاده!