باز با یه ترانهی عاشقانه، هوسِ یار به سرم زد! یکی که دلم براش تنگ بشه. ازش گلایه کنم: از بدقولیهاش، بدقِلِقیهاش، کمحوصلگیهاش، کمصبریها و کمآوردنهاش، بددهنیهاش و...
ترانه، اوج میگرفت و من بیشتر تو این احساس غرق میشدم؛ دلم بیشتر واقعی شدنِ رویام ( البته اگه اسمش رویا باشه! ) رو از دنیا میخواست. گاهی انقدر زیادهروی میکردم که اون دوم-شخص-مفرد رو کنار خودم احساس میکردم؛ ( خندهدار ) منتظرِ زنگش بودم.
چرا منِ لعنتی اینجوریم و همش دلم برای بودنِ یکی دیگه کنارم، پَر میکشه؟ چرا من اینجوریم...
الان میخوام از این احساس بگذرم. موزیک رو عوض کنم و یه درِ دیگه رو باز کنم و شروع کنم به مسخرهبازی! دوسدارم فکر نکنم، احساس کنم! آره. اینها بازیهای فکرِ نه احساس. برعکسِ تصورِ غلطی که همیشه داشتم و دارم؛ که کارهای غیر منطقی به دل مربوط میشه. نه اتفاقا! دل همیشه تو فکرِ خوشحال بودنِ توعه! منتها این فکرِ که اون منظور اون رو درست نمیفهمه. با استدلالهای خودش، جوری دست به کار میشه که بعد صداش اینجوری دربیاد که: « آره، ببین! اینم تهش گوش دادن به حرف دل! »
راستش نمیدونم. الان داستان چیه؟ اصلا واقعا به یه آدمِ دیگه، کنارم احتیاج دارم یا دارم روی گَندی که امروز بعدظهر زدم، سرپوشِ عاشقی میذارم...
چقدر سخته این درک! چه سخته درکِ مرزِ بین این دو: یه حسِ عاشقیِ واقعی با این گیجی که من الان درگیرشم! چه خوبه یه عاشقیِ واقعی، نه! شدی؟ میشه از حست برام حرف بزنی؟ میای تجربهات رو باهام درمیون بذاری؛ راهنماییم کنی؛ راهی که رفتی رو نشونم بدی؟ نیاز دارم به شنیدنِ یه همچین حرفایی! میخوام امشب با بارون حال کنم؛ برای این، کمکم کن رفیقِ جان ?