خجالت نکش، هِد بزن، برقص، مصراع‌ها رو با خودت زمزمه کن، برگرد و عقب-عقب راه برو، قهقهه بزن جوری که هرکس دیدِت، به سلامتِ عقلت شک کن! هرکاری گفتم و هرچی تو یادته و من از قلم انداختم، همه رو بی کم‌وکاست انجامش بده! نگران قضاوت کسی نباش چون آدم‌های این ساعت، آدم‌های پارکی، از قماشِ خودتن؛ می‌فَهمنت! اتفاقاً خوشحالم میشن که یکی به تعدادشون اضافه شده!
