توی زبون محلیِ ما، اصطلاحی هست به اسم ذوق‌ذوق که باهاش عمق خستگی عضلات رو توضیح میدن. من امشب، یعنی اکثرِ این اواخر، اینجوری‌ام. الان عضلاتِ پاهام مخصوصا، ذوق‌ذوقِ ضرب‌در ده هستن اما روتینَم رو دستکاری نکردم و قدمِ بعد از کارم رو زدم. نوشتنم رو هم که مشاهده می‌کنید! عجب، عجیبه زندگی توی دنیای تعهد که وَرای همه‌ی قوانین فیزیک و ریاضی عمل می‌کنه و جالب اینجاست که کیفیت هم چیزی از شرایطِ پرانرژی‌ات کم نداره و خودت قبل از هرکسی، انگشت‌به‌دهن می‌مونی که این یعنی چی! تا قبل از اینها، کجا بود و... از اینجور حرف‌ها!
شگفت‌انگیزه! برات می‌خوام رفیق ؛)
