سلام.
من. علی. همراه با پسرخالم.
در تاریخ ۹۹/۳/۴ از خراسان شمالی، روستای خَرق باهتون صحبت میکنم.
هوا خنکِ؛ تقریبا ۲۰ درجه‌ی سانتیگراد.
ساعت: حول‌وهوشِ یازده، یازده و نیمِ شب.
ما بعدِ کلی پیاده روی، به سفارش محمد آقا، الان روی یه تپه نشستیم. از یه طرف مشرف به روستا و چشم‌انداز لامپ‌های زرد و سفیدش که مثه ستاره‌ها سوسو میزنن و سمث دیگه، تپه‌های دورتر که تکیه دادن به کوه‌ها و پشت‌سرشون آسمونِ شب، که مثه یه پرده‌ی نمایشِ مشکی، از اون بالا آویزون شده. با کلی ستاره که روش چسبوندن و مدام چشمک میزنن.
عجب فضایِ جادویی؛ جای همه خالی.
موضوعِ بحث: تقریبا آزاد؛ راجب هرچیزی، که الان داریم درباره‌ی مبحثِ داغ زمان و ماشین زمان صحبت میکنیم.
باد به شدتِ یه طوفان داره توی گوشم زوزه میکِشه و موهام‌رو با عصبانیت بهم میریزه. الان فقط یه تیشرت تنمِ و با اینکه سردمِ؛ اما دوسدارم این دورهمی رو ادامه بدم.
بعدِ کلی بحث و نظریه راجب قانون نسبیتِ انیشتین و امیلی دیکنسون و آقای تسلای عزیز با ماشین زمانش و روح و... کلی حرفِ جذاب دیگه، الان ترجیح دادیم سکوت اختیار کنیم.
درحالی که به دلیل ترس از تاریکی، جک‌وجوانورها و خار و خاشاک، تقریبا نیم ساعت چَمباتمه زدمو انگشتای پام خواب رفتن که پسرخاله جان درخواستِ یه موزیک به صلیقه‌ی خودم دادن. خوبه، حداقل به همین بهونه، چند لحظه به زبانمون استراحت میدیم.
من از تو لیست موزیک پلیرم مشغول پیدا کردنِ یه موزیک که به این فضا هم بیاد هستم و ایشون درحالی که تازه سیگارشون رو آتیش زدن، با ملایمت میفرمایند:《کار سختیه نه! توی این هوا و بعدِ اینهمه حرف و اینقدر موزیک..؟》 اما بنده همچین نظری ندارم. انگاری موزیک از قبل انتخاب‌شده بوده!
?eminem
?los_ yourself
