حالم خوب نبود و معلوم بود. ساکت، نگاهم به کاشی‌های کف خیره مانده بود. تمام سعی‌ام در این بود که اخم برروی صورتم نباشد. لبخند هم نمی‌زنم، لااقل اخم هم نکنم. ساکت، همه‌ی حواسم را جمع گوش دادن به موسیقی‌ای کرده بودم که از اسپیکر درحال پخش بود. من، کسی بودم که قبل‌تر از آن، صدای بلند شوخی‌های پرت و پلایی همه از لب و لوچه‌ام آویزان بود، قبل از جسمم قدم داخل مغازه می‌گذاشت اما دیشب این‌گونه نبود. همین، عامل جلب توجهی بود که حسین متوجه حالِ بدم بشود.
حسین: « علی چرا این‌روزا هیچکی حالش خوب نیست؟ »
من: فقط سرم را بالا آوردم و تنها لبخندِ بی‌معنایی را تحویل او دادم. سعی کردم تا انگشت به حالت تهوعی که درونم موج می‌زد نزنم و اجازه دهم خودش بحث را ادامه دهد. حرف‌هایی که قرار بود از دهان من خارج شود، شنیدنی نبود. تکراری بود. قبل‌تر از دیشب بود که خودم یک‌بار این سوال را ( که خطاب به شخص خاصی بود ) از حسین پرسیده بودم و او همین‌گونه که من دیشب عکس‌العمل نشان دادم، جوابم را داد.
حسین: « واقعا علی! همه تو خودشون‌ان. همه ناراحت‌ان. چرا..!؟ »
من انتظار یک همچین سوالی را از او نداشتم. درواقع اصلا انتظار هیچ سوالی را نداشتم. آمده بودم تا برای چند دقیقه، از سکوتِ اتاقم فرار کنم؛ حرف‌های چِرت بشنوم. شوخی بشنوم. پرت و پلا بشنوم تا از فضایی که در آن گیر افتاده بودم، دور شوم. اصلا قادر به دروغ گفتن نبودم. اینکه بنشینم و آسمان و ریسمان بهم ببافم که « بله، این‌گونه می‌شود که کسی حالش خوب نیست. باید این کارها را بکنیم که نمی‌کنیم، برای همین است درگیر روزمرگی می‌شویم؛ حال شرایط هرچه می‌خواهد باشد... » اما خود، با وجود اینکه این‌ها را می‌دانستم اما حالم خوب نبود پس سکوت را بهترین جواب دانستم. از طرفی، من به آنجا به چشم یک پناهگاه نگاه می‌کردم که می‌شود برای چند دقیقه با هر مقدار اشتباه و خطایی که مرتکب شده‌ام، می‌شود برای چند دقیقه آمد و نفسی تازه کرد و قهوه‌ای نوشید و موسیقی‌ای گوش داد و تهِ‌تهش در یک بحثِ مسخره شرکت کرد و خندید و رفت پِیِ گیر و گرفتاری‌های همیشگی. همین بود که حتی از سوال حسین ناراحت هم شدم که چرا به یک آدمِ زخم‌خورده زخم می‌زند.
به لیوان قهوه‌ام که سمت راستم، نصفه شده بود، نگاهی انداختم. جرعه‌ای نوشیدم و تلخی‌اش را در دهانم مزه‌مزه کردم. شنیده‌ام که این‌گونه بیشتر تاثیر می‌گذارد. اسپیکر که به گوشیِ میکاییل وصل بود، همانطور که قبل از این حرف‌ها داشت یک موسیقی به سلیقه‌‌ی او را پخش می‌کرد، آنجا نیز به همین کار مشغول بود. میکاییل تصمیم گرفته بود چند تا از پادکست‌هایی که مربوط به گروه « رایو-چِهرازی » بود را برای پر کردن این فضای نسبتاً سنگین انتخاب کند. کار این گروه، یک سری دکلمه‌هایی بود که شاید متن‌های معروف و یا معمولی بود که با زیر-صدای یک موسیقی ملایم، اجرا می‌شدند. آن دکلمه‌ای که دیشب پخش می‌شد، یکی از آنهایی بود که من هم دوستش داشتم: صحبت‌های شخصی که سال‌هاست در یک خانه‌ی سالمندان یا یک همچین جایی، زندگی می‌کند و از روزمرگی‌هایش حرف می‌زند: اپیزود پاییز بود به گمانم یا دلبر!
قهوه‌ام تمام شد. حسین هم کم و بیش سکوت کرده بود و نیشِ من نیز با تاثیر قهوه، باز شده بود و سعی کردم در حد سهم خودم، با قدری مزه‌پرانی، فضا را عوض کنم. میکاییل لیوان‌ها را می‌شست و در این کار به من کمک می‌کرد. حسین هم هر از چندگاهی یک لبخندِ دوست‌داشتنی تحویل‌مان می‌داد. این را از خودشان یاد گرفته بودم که آدم هرچقدر هم که حالش خوب نباشد، وظیفه دارد در حد توانش، برای خوشحالیِ دوروبری‌هایش یک کاری بکند.
ساعت از ده شب گذشته بود و کم کم وقت جمع و جور کردن مغازه رسیده بود. لیوانم را به میکاییل تحویل دادم و رفتم بیرون، تا مزاحم کارهای آن دو نشوم. دلم می‌خواست که مانند قبل‌ترها، من هم سهمی در این کارها داشته باشم اما زورم نمی‌رسید. در فکر این بودم که رفتم خانه، به ادامه‌ی مطالعه‌ام بریم و بعد از آن، فیلمی که شب قبل دانلود کرده بودم را تماشا کنم. هوا خنک بود. حسین و میکاییل می‌خندیدند و من هم از ته دلم می‌خواستم تا باز بتوانم آن‌گونه که شب‌های قبل از ته دل می‌خندیدم بخندم. این را آرزو کردم.
