تازه رابطهاش را با کسی که دوستش داشت، بهم زده بود و داشت با خواهر کوچکترش در مورد اینکه چقدر متاسف است از اینکه در اردوی تفریحیاش آنچنان که باید بهش خوش نگذشته است، صحبت میکرد.
« او: سلام خوشومدی!
خواهرش: اوه، خستهام، باشه برای یه وقت دیگه...
او: متاسفم که اردو اونطوری که فکر میکردی نبود.
خواهرش: همهچیز رو راجب خرابکاریم (داخل اردو ) به مامان گفتی؟
او: اوم... نه!
خواهرش: چرا؟؟!
او: مسایل مهمتری برای صحبت داشتیم.
خواهرش: نمیخوای هم بعدا چیزی بهش بگی؟
او: احتمالا نه. »
خواهرش که تازه از راه رسیده بود، انقدر خسته بود که در حالتی نیمههوشیار با او صحبت میکرد. در آشپزخانه مشغول صحبت بودند. خواهرش برروی صندلی، پشت میز، سرش را برروی آرنجهایش گذاشته بود و گاهی آن را بلند میکرد و نگاهی بیجان به او میکرد و به صحبت ادامه میدادند. خواهرش از رابطهی تلخی که او اخیرا با شریک زندگیاش داشت، با خبر بود. نمیدانست که آیا حق دارد که به عنوان خواهر کوچکتر، در اینباره به برادر بزرگترش اظهار نظر کند یا نه؛ به همین خاطر، با تردید سوالش را پرسید:
« _ از اون چه خبر؟
او: رابطهمون به جایی نرسید.
خواهرش: متاسفم... »
او با لبخند ( که تمام توانش را برای نشان دادن آن به خواهر کوچکترش به کار برده بود ) درب کابینت را باز کرد و دو عدد لیوان از آن بیرون آورد. سپس بطری آب-پرتقال را از یخچال بیرون آورد و برای هردویشان، یک لیوان پر کرد. درحالی که داشت لیوان خودش را سر میکشید، آهسته به سمت میز به راه افتاد. آن را با آرامش جلوی خواهرش گذاشت و در جوابش گفت:
« _ زندگی ادامه داره. امروز کلی کار برای انجام داریم. » و آشپزخانه را ترک کرد.