نمی‌دانم قبول داری یا نه اما بعضی ترانه‌ها قبل از پخش شدن از اسپیکر، در مغزت پخش می‌شوند، زیر زبانت اجرا می‌شوند، روحت با آنها دَم می‌گیرد و بعضاً صورتت هم می‌شود نمایشگری برای چیزی که درونت جریان دارد:
« من فقط عاشق اینم
حرف قلبتو بدونم
الکی بگم جدا شیم
تو بگی که نمی‌تونم »
امروز با ترانه‌ای از گوگوش، امتحانش کردم ؛)
گرسنگی خوبه، گاهی، با معده‌ام آشناش می‌کنم
سرعت قدم‌هایم را زیاد کردم تا به صدا نزدیک کنم: به بلندگوی گوشی‌اش که داشت می‌خواند:
« یه برگم
رو به مرگم تو منو دادی به باد... »
بدون ایرپاد. با صدایی بلند. بی‌ترس از قضاوت آدم‌های ساعت دوازده شب به بعد...
