
توی مراسم تشییع جنازه مادر دوستم، چهرهام درهم و دوتا چهارراه بالاتر باید به دختربچهای که دماغش رو به شیشهی پشتِ صندلی شاگرد چسبونده بود، خنده تحویل میدادم! عجب پارادوکسیِ این زندگی!
زورِ بعضی نگاهها خیلی زیاده؛ باکِرگیای که اونها میباره، جوری میخکوبت میکنه که شک میکنی کی داره کار درست رو میکنه: تو که درهای دلت رو بستی، یا اون که دلش بیدَروپِیکره!