دارم فکر میکنم دلم برای تنها چیزی که ممکن است بعد از رفتنم از این شهر تنگ شود، دونات های شکلاتی عرشیا است.
حتا همین الان که اسمش را آوردم نگاهم را آفتِماتم زده و باز به صفحه موبایل خنگ شدهام.
موضوع یک تکه خمیر سرخ شده شکلاتی نیست. لنگر این خوردنی نرم در دلم، خاطرات پشتش است.
آدمهایی که باهم دونات خوردهایم. وقت هایی که دونات خوردهایم. شبهایی که خواستیم بخوریم ولی بسته بود…
یاد یاسین میافتم.
«مشهدو زیر و رو کردم ولی مثل اون دونات ها پیدا نکردم!»
.
امان از تو علی…
آخر دونات شکلاتی هم شد موضوع…
دیگر دلم نمیخواهد از این شهر بنویسم. خستهام.
از بالای خیابان طالقانی تا اول جاده سبزوار، از هرچی که این وسط هست خستهام.