
عنکبوتها رو خیلی دوسدارم. بدم نمیاد از اینکه گوشهی سقفِ اتاقم تار بسته باشن! به من باشه، واسه خونه تکونیِ عید هم، کاری به کارشون ندارم. میزارم خوشو خرّم بچرخن و ببافن واسه خودشون!
بنظر من عنکبوتها نه چندشن نه زشتن نه هرصفتِ منفیِ دیگه ای که شاید اکثرا بهشون بچسبونن!
یه بدنِ تیکه تیکه با یه حالتِ راه رفتنِ به ظاهر جدی؛ ولی بیشتر با نمکن بنظرم! از هرجایی آویزون میشن و مثه میمون میرن بالا. محدود به زمینِ صاف هم نیستن!
جالبتر از همه، خونهشونِ! نه سقفی، نه درو دیواری، نه پنجرهای! اصلا پنجره میخوان چیکار؟ همیشه روی یه تشک از جنس تارهاشون که به هرطرف چشمانداز داره اینور اونور میرن! شبیه به این چادرهای معلقی که آدمهای اهلِ هیجان توی ارتفاعات میبندن و داخلش زندگی میکنن؛ که کلی هم کیف داره! تصورشو بکن! اینا هروز توی همچین جایی زندگی میکنن!
نه مزاحمتی برای کسی ایجاد میکنن نه سروصدایی دارن که بخواد آدمو اذیت کنه. یه گوشهی دنج از سقف رو واسه خودشون انتخاب میکنن و به شکارشون میرسن و عمر میگذرونن! که تازه خودش یه نوع نظافتکاری هم هست. پس باید ازشون ممنون هم باشیم!
گفتم شکار! چه باحوصله یه گوشه صبر میکنن تا یه پروانهای، مورچهی بینوایی، چیزی گذرش به اونجا بخوره. بعد وقتی گیر افتاد، آروم آروم میره سمتشو با سلیقه کادو پیچش میکنه و از یه گوشه آویزونش میکنن. که اگه یهویی مهمونی، کسی اومد، غذا دمدست داشته باشن!
تارهاشونو دیدی؟ چه ظریف، یدونه افقی، یدونه عمودی از لابلای هم رد میکنن که با یه نظم خاص، توی یه مسیر مشخص بهم وصل میشن. شبیه تار و پودِ قالی!
اصلا یه پَکِیج از چندتا موجودِ زنده هستن!
خداییش دلت میاد همچین موجودِ دوستداشتنی و جذابی رو با جاروسقفی آوارَش کنی؟
اگه به من باشه بعنوان حیوان خانگی، یه عنکبوت میارم بزرگش میکنم. والا!
آخ!
یه ترسِ بچگانه و فانتزی بَرَم داشت! یلحظه یاد اسپایدرمن افتادم! حالا خدانکنه توی این تاریکیِ اتاقم، یدونهشون ازون بالا بیفته رو پیشونیمو.. فکر کن! تبدیل بشم به یه عنکبوت نویسنده!