دوست دارم پز بدهم که جوانیم رفته... صدام رفته دیگه...
ولی خب از این سناریو جواب نگرفتهام و علاقه دارم از تجربههای جوانیِ رفتهام استفاده کنم. سکوت کنم و کتاب بخوانم. یک مقدار بیشتر بنویسم. در تاریک و روشنِ پارک ملت، به رسم پاییزهای هر سال، از فلاسکِ کوچکم، خودم را به یک لیوان چایی مهمان کنم. اهنگ را با پایینترین صدا گوش کنم: « بیاندازگی » را با صدای محیط: « جیرجیرکها و آدمهای دوازده شب به بعد.
دوست دارم از تجربهی دادها و بیدادهای بینتیجهام استفاده کنم و ببینم جهان چه میگوید. دوست دارم توی لحظاتِ پاییزی، قدری هوایم را سبک کنم. دوست دارم ببینم آمدنها و رفتنها را. سرجایم بنشینم و لبخند بزنم و لیوان چاییام را که سرد شده را هُرت بکشم؛ شاید هم حُرت!
دوست دارم به درختها برگردم. دوست دارم به طبیعت بگویم نیتم از انجام هرکاری، صرفا تجربه است نه خسارت. دوست دارم تجربه کردن را و حرکت را و احترام گذاشتن قبل از حرف یا عکسالعمل را. دوست دارم از همه برای هرکاری تشکر کنم، حتی از آنهایی که رفتهاند. دوست دارم خانهای در روستا بگیرم و دو روز و یک شب را تنهایی در آنجا سپری کنم: بدون آنتن حتی کتاب! تنها با یک دفترِ سفید و یک خودکارِ نیمهپُر. آخ که حتی از گفتنش، چه ذوقی کردم. دوست دارم جورابهایم را درآورم و کف پاهایم را با زمین آشتی دهم.
چاییام را خوردم. به پشتوانهی هودی و چاییام، تصمیم دارم هنوز چند دقیقهی دیگر روی صندلیام نشینم. البته الان، چند دقیقه از جملهی قبلیام گذشته، دارم میروم. بعضی وقتها اینجوری است دیگر. با کلی اِهِن و تولوپ، سینه سپر میکنی که میمانم و بعد با چهار جمله فلسفهبافی، دلیل میآوری که رفتن بهترین کار است.