ده دقیقه‌ی پیش به انتهای امید رسیده بود. پزشکان، این وضعیت را پیش‌بینی کرده بودند. او زنده بود اما تنها نفس می‌کشید. از چند روز پیش، وخامتِ حالش قابل مشاهده بود. از لحاظ جسمی، گوشتی نبود که استخوان‌هایش را بپوشاند. رگ‌ها از بس که سوزن خورده بودند، کاربردِ خود را از دست داده بودند. پوستی کدر و پلاسیده که به پوست مارمولک بیشتر شباهت داشت تا یک انسان. چشم‌ها در حدقه فرورفته بودند. مویی در سرش باقی نمانده بود. اشتها به کلی او را رها کرده بود. قدرتِ اینکه دست‌ها و پاهایش را تکان بدهد نداشت. نه توان و نه حتی تمایلی برای قضای حاجت داشت. تنها چیزی که را وارد بدنش می‌کرد، اکسیژن بود آن‌هم نه با تلاشِ خودش؛ دستگاه این کار را برایش انجام می‌داد. بوی ماندگی می‌داد: مانند یک تکه نانِ خیس‌خورده و وامانده در زیر کابینت. از آخرین باری که پرستار، او را حمام برده بود، بیشتر از ده، دوازده روز می‌گذشت. خودش دلش نمی‌خواست. پرستار نیز اصرار نکرد.
نه دقیقه‌ی پیش، نمی‌دانست که تنها نه دقیقه فرصت دارد تا حسابش را با زندگی تسویه کند. نفسش به خُر-خُرِ یک سگ، قبل از پارس کردن می‌ماند. حوصله‌ی این را نداشت که روز را ببیند. پلک‌ها را همانطور که بود، بسته نگاه داشت. فکر می‌کرد.
دقیقه‌ی هشتم، چیزی مانند رعد و برق، ذهنش را روشن کرد. نفسش سنگین شد. با یک تکان، حجمِ اکسیژنِ تلنبار شده در سینه‌اش را به بیرون هل داد. سری به اطراف چرخاند. خواست مطمعن شود تنهاست. انگار در این دقیقه‌های آخر نیز نمی‌خواست کسی لرزیدنِ دلش را ببیند اما این کار را نکرد. ( با کمی تلاش ) با چند حرکت، بریده-بریده نفسش را بیرون داد. کمی در بسترش جابجا شد. آن فکر رفته بود اما تاثیرش مانده بود.
در دقیقه‌ی هفتم بود که خستگی و بی‌خوابی و ضعف، همگی با هم سراغش را گرفتند.
شش دقیقه تا آخر خط باقی مانده بود. بی‌قراری، تمام وجودش را پر کرده بود. به روی خود نمی‌آورد اما عمیقاً به دستی نوازشگر نیاز داشت؛ مانند کودکی محتاجِ مادر، این را در قلبش احساس کرد ولی باز مانندِ قبل از این ده دقیقه، این احساس را در خود سرکوب کرد.
واردِ دقیقه‌ی پنجم شده بود. خالی شدن را از درون احساس می‌کرد. تنهایی را. آفتاب به انتهای آسمان رسیده بود. بهار از راه می‌رسید. عطرِ شکوفه‌ها، از درزِ بازِ پنجره، فضای داخل را پر کرده بود. صدای پرندگانِ بهاری، اعصابش را بهم ریخته بود. صدای رفت و آمدِ آدم‌هایی که بیشترشان را پرسنلِ بیمارستان تشکیل می‌دادند، ساختمان را بر روی سر خود گذاشته بود. بوی مواد ضدعفونی، نرم‌کننده‌های پارچه؛ همگی بهار را تاکید می‌کردند. هوس سیگار کرده بود. به کلاغی می‌ماند که دلش نمی‌خواست با زمستان خداحافظی کند. دلش هوسِ یک کوچه‌باغِ برفی را کرده بود و یک پاکت وینستون قرمز و یک لیوانِ بزرگ قهوه. اگر در آن لحظه قرار بود آرزویی داشته باشد، همین یکی بود.
در دقیقه‌ی چهارم به خود آمد و دید که دارد لبخند می‌زند. یک خوشحالی، از جایی نامعلوم در بند بندِ احساسش نَشت کرده بود. دستش را دراز کرد تا دستگیره‌ی تخت را پیدا کند تا قدری کمرش را صاف کند که ناگاه مانند کودکی که شلوارش را خیس می‌کند و از ترسِ والدین، آرام در خود لبخند می‌زند ( لبخندی از خجالت ) به خود خندید. دستگیره در انتهای تخت قرار داشت! دومین خنده در دقیقه‌ی چهارم. مدت‌ها بود که به فاصله‌هایی به این کوتاهی نخندیده بود و این به یک معجزه می‌ماند!
تنها سه دقیقه مانده بود تا دنیا در مقابل نگاهش یکرنگ شود و او داشت به سقف نگاه می‌کرد که کلاغی آمد و این خلوت را بر هم زد. نشسته بر حاشیه‌ی سیمانیِ پنجره، به تکه‌های مانده از غذای شب قبل نوک می‌زد. در این حین، نیم‌نگاهی هم به بهار انداخت و نوری صورتی رنگ، به رنگِ شکوفه‌های بِه، درونش تابیدن گرفت.
یک دقیقه و پنجاه و نه ثانیه، پنجاه و هشت، پنجاه و هفت، پنجاه و... همانطور به همان حالت، دَمَر، سوزنِ سُرُم را به آرامی از دستش بیرون کشید، آن را زیر سرش گذاشت و به غذا خوردنِ کلاغ زُل زده بود. چهل و هفت، چهل و شش... کلاغ هنوز سرجایش نشسته بود. انگار در یک دردِ مشترک، با یکدیگر سهیم شده بودند؛ چشم در چشمِ هم. زندگی در آن لحظه متوقف شده بود. تکرارِ یک سری تصاویرِ شبیه‌سازی شده، نوارِ ثانیه‌‌های آخرِ او را پر کرده بود: نگاهِ او و کلاغ به یکدیگر. سکوت و خنده ( بعد از سال‌ها ) در گذارانِ این ثانیه‌ها، از یکدیگر سبقت می‌گرفتند.
دربِ اتاقِ دویست و ده باز شد. کلاغ پرید. دیگر کسی در اتاق نبود. پرستار سینیِ سبزه و شش سینِ دیگر را به آرامی روی میز جلوی تخت گذاشت. کلیدِ دستگاه نوار قلب را خاموش کرد. ملحفه را تا بالای پیشانی‌ِ بیمارِ سابق کشید. پنجره را تا آخر باز کرد. نگاهی به خورشیدِ درحالِ غروب و پرندگانی که هَفتی و هَشتی پرواز می‌کردند انداخت. نفسی عمیق کشید. برگشت و با گوشه‌ی مقنعه، اشک‌هایش پاک کرد. لبخندی زد و درحینِ رفتن، سال نو را به بیمارِ اتاقِ دویست و ده تبریک گفت.
