اینکه بهت میگم: « من نمیتونم مثل یه رفیق، باهات در ارتباط باشم » یه واقعیته ولی این همهاش نیست؛ بخش دیگهای هم هست که میگه: « شاید بعد، مثلا یکی، دو روز دیگه، از حرفم برگردم و باز مستقیم یا غیرمستقیم، بهت چراغ سبز نشون بدم که این یعنی... » حالا اینکه وقتی دارم واقعیتِ اولی رو بهت میگم، دومی هم مدنظرم هست یا نه؛ یا اینکه اصلا اولی° صادقانه هست یا نه یا اصلا کدوم یکی از این دوتا، واقعیتر هستن؛ باور کن خودمم نمیدونم! خندهات نگیره اما بعضی وقتا پیش میاد که اصلا اولی رو نمیگم و توی ترس از دومی، توی به دوگانگی، رابطه رو کِش میدم و اتفاقا گاهی از اینکه تو، دچار یه همچو بیماریِ « سندروم وابستگی، توی هر رابطهای » نیستی، حالم بهم میخوره و جالب اینجاست که شاید تو، اولین نفر نباشی و احتمالِ قطع به یقین، آخری هم نباشی! میدونم! همهی اینها به چگونگی سَر کردنِ این سی و دو سال، مربوط میشه؛ زندگی توی دنیای نفرتانگیزِ « تصاویر ذهنی! » دنیایی که توش، درعینحال، همه هستن و هیچکس نیست چون واقعی نیست؛ چون هر آدمی به یه ظرفیت از این موهبت احتیاج داره، نه این حجم که حتی گاهی متوجه نشی، این چراغ قرمزی که پشتش ترمز کردی، واقعیه یا... من رو ببخش بخاطر حرفای شیرین و فلسفی و « جنسمخالفجذبکنِ » اوایل رابطهمون؛ نمیدونم... الان دقیقا نمیدونم کدومیکی از اون دوتا گزینه، فعالن و نمیدونم کار درست چیه؟ اصلا... فهمیدی چی گفتم؟ بنظرت کار درست چیه؟ باید چکار کنم؟ تو بودی چکار میکردی؟ به آدمی مثل من چه راهکاری میدادی؟