
حتما نیازی به سِفت کردنِ بند کفشها نیست؛ برای سفر لزوماً نباید کفِ کفشها رو به آسفالت سایید! صدای هندزفری رو تا آخر، زیاد میکنی، مردمکِ چشمهات رو از زبانگنجشکها و کاجها و خَزهها و جوی آب و... پر میکنی. بندِ حواست رو به سُمهای بزهای یَلِهی داخل رودخونه میدوزی و سفر شروع میشه!
برای پرواز، برای شنا، برای کوه یا جنگلنوردی، نیازی به بال و باله و گِل نیست، یه ذهنِ تصویرساز لازمه و چند دقیقه تنهایی و سُر خوردن توی دنیایی وارونه و بدون چهارچوب؛ با وجود تمام چیزهایی که روی زمین برای ادامهی زندگی به روالی روتین، نیاز دارم و ازشون محرومم! من تصمیم گرفتم موسیقی بیکلام و گاهی شجریان و گاهی ( از سَرِ ارضای نیازی قدیمی ) رپ گوش بدم و آجری توی مزرعهای، شاخهای روی یه خونهی درختی و یا سنگی توی یه کوهستان رو بردارم و خونهام رو جوری بسازم که تمام ابعادش مورد سلیقهی خودمه! هوای خودم رو نفس بکشم. جایی که دوسدارم بخوابم و از خواب بیدار شم و هرطوری رفتار کنم که دلم میخواد، نه دل بقیه!
من دوسدارم اینطور فکر کنم که هرچیزی که برای همین الان لازم دارم، دارم و از بابتش سپاسگزار نویسنده باشم! دوسدارم فکر کنم که من به مهمونیای دعوت شدم که صاحب مجلسش، حواسش به همهچیز هست! دوسدارم احساس کنم حضورم هرجایی که الان هستم، احتیاجه و خودم رو به زور توی لوکیشنِ کس دیگهای جا ندم! دوسدارم حل بشم؛ شبیه به ذرات معلقِ داخل هوای اتاقی که تازه با جاروی خونگی جارو شده و به ستونی منظم، دور هم در گردشند؛ زیر گرمای نور! دوسدارم...