دنیایی دیگر

با این لباسم

با همین لباس که تن همگی مان را پوشیده است..

مدتهاست که در دنیایی دیگر به سر می برم!

از همانجا با بدن زمینی ام تماس می گیرم

و می گویم : 《گرسنه ات که شد غذا بخور

نیازت به سمت هرچیز که رفت، آنرا اَدا کن

به خودت سخت نگیر! 》

من اینجا، جایَم خوب ست! " اینرا هم می گویم. "

با کسی آشنا شده ام، که مدت ها قبل، او با من آشنا بوده است!

سلامم را گرم جواب می دهد. لبخندم را با قهقهه جواب می دهد! وای به روزی که گریه کنم! زمین و زمان را بهم می ریزد..

و * باران می بارد! *

تو بودی با این شخص چگونه برخورد می کردی!؟

من که اگر بخواهم از جانب خودم بگویم، اینگونه می نویسم:

《نوشته ام را با سلام شروع می کنم!

سلام دوست من. متشکرم از اینکه من را صمیمانه به خانه ات دعوت کردی!

اینجا خیلی به من خوش می گذرد. نمی دانم از چیست. اما گاهی واقعا خانه ات را باورم نمی شود! با بِشکنی چیزی، خودم را قانع می کنم، چیز هایی را که در اینجا لمس می کنی واقعی ست.

* کاملا حقیقت دارد! واقعی ست اگر می خندی. واقعی ست اگر از کسی، چیزی به دل نمی گیری! اگر همه را می بخشی، این هم واقعی ست! *

دوست من! الان که در حال نوشتن خاطراتم هستم، من را با کلماتم، میبینی! خودکارم را. دفترم را چه؛ میبینی؟

از روز های زمینی ام که بخواهم بگویم، برایت می نویسم:

آدم ها به من می گویند خودت باش!

دوست من، * خودم * چه شکلی ست؟ می شناسمش! از آن هایی هست که تو هم از او خوشت بیاید؟ خواستنی ست! نظرت را بگو!

این آدم ها که مدت هاست دلم را زده اند. نمی خواهم مطابق میل شان رفتار کنم!

مطابق میلِ آنها حالم را بهم می زند.

دلم اما، گاهی برای آدم ها تنگ می شود..

اینگونه ادامه می دهم:

بعضی از آدم ها را نمی شود _نه اینکه نشود ها، شاید نمی خواهم_ که فراموش شان کنم!

در اینگونه مواقع پیشنهاد تو چیست؟ بنظرت چطور می شود، اگر آنجا که دلم * میل کنار کسی بودن را * کرد، سرش را با چیز دیگری گرم کنم؟ مثلا موسیقی. خوب ست!

دوست من!

بعضی وقت ها، نوشتن را شروع می کنم، اما به سطرِ نمی دانم چندم که می رسم، حواسم پرت می شود! کلمات یاریَم نمی کنند. می روند و من را با تو تنها می گذارند. زبانم در دهانم می چرخد. اما خودکار ..نه!

بعضی وقت ها هم که احساسم می گوید، کلمات قشنگی را شاهدِ کاغذ میکنی و می خواهم آنها را به نگاهِ آدم ها هم برسانم ..

باز هم این اتفاق میافتد!

*امان از دست این آدم ها! *

هر چه هست زیر سر این آدم هاست.》

دوست من حوصله ات که سر نرفت! رفت؟؟