متنِ نصفه و نیمهای که قرار بود با متن مهدی ادغام بشن ولی انگار نباید اینجوری میشده دیگه؛ شاید فراموش کرده یا... ولی حالا تو بیا فکر کن چقدر به قدم زدن نیاز دارم که لای کتاب رو بعد از یک صفحه خوندن، بستم: اونم چی، جنایات و مکافات با اون جاذبهاش، چرا؟ چون خسته بودم، چشمام، درواقع مغزم جواب نمیداد اما جالبه همونجا که بوکمارک رو گذاشتم لای کتاب و بستمش، تصویر پارک ملتِ نقاشیشده زیر نورِ تیرهای چراغ برق، با وضوح 1080pجلوی چشمام زنده شد. درواقع اون، تصمیمِ گرفتهشده بود، نه به ایده برای موافقت یا مخالفت. مغازه نیاز به جارو داشت و فردا اول صبح مشتری داشتم؛ نمیخواستم وقتی وارد مغازه میشه، مشغول جارو زدن یا طی کشیدن باشم. نتونستم خودم رو راضی به بستن درِ مغازه، با گزینهای تیکنخورده بکنم پس سشوار رو برداشتم و... قصه از همونجا شروع شد: « خطاب به مشتری اول صبح: + آقا مهدی باید صبر کنی که مغازه خشک بشه! کاری نداره، غصه نخور، بلدم چکار کنیم که وقت، راحتتر رد شه!
توی این قسمت از سکانس، مهدی با تعجب به من نگاهی کنجکاوانه میندازه و...
بله+ بله آقا مهدی، شما بگو که چرا دیشب نیومدی؟ راحت باش! دلی بگو... دلیل خاصی برای این کار داشتی چون خودت میدونی که برای روزهای اول، چقدر به حمایت همه احتیاج داریم... میفهمی که « حمایت » یعنی چی؟ البته زیادم سخت نگیر، چند دقیقهاس که از طی کشیدن رد شده پس با این تفاسیر، کلا اندازهی ده دقیقهی دیگه ازت توقع توضیح دارم.. البته میگم، بازم اجباری نیست، دلیِ... »
سشوار رو به همهی همکارهای عزیز پیشنهاد میکنم؛ مثل کدوئین میمونه، خودش میدونه کجا بره و زود حال اون عضو مریض رو خوش کنه، فکر میکنم بیربط بود...بذار دوباره تلاش کنم... بهم سخت نگیرید، بعد از دوهفته تنبلی، چهار تا مشتری توی یه روز، اونم برای منِ حساس و مشتریهایی حساستر، سخته... آها میگفتم، از سشوار حتما استفاده کنید، اتفاقا توی همین شرایط خستگی جسمی و مغزی! آره، از یه طرف ( ته مغازه ) باد سرد رو با بالاترین فشار خودش سمت موها نشونه برید و همه رو به سمت سطل زباله ( که برای ما، سمت درِ ورودیه ) راهنمایی کنید. بعد، راحت، جارو رو بردارید و سَرِجمعشون کنید و تمام! والا! کی حوصله داره همهی سوراخ سمبهها رو جارو فرو کنه و... امیدوارم کشف بزرگم، جدید و کارراهانداز بوده باشه! بله، اینم از این...