
هرکدوممون اندازهی تنهاییهامون، با یه موزیک، درها رو روی همه میبندیم و میانبری میزنیم توی دنیایی که روی سَردَرش نوشته: « ورود غریبهها اکیدا ممنوع! » بااینحال، مسیرهای رسیدن بهش یکیِ! با یه موسیقی کاملا ناآشنا، توی گوشی آدمی که شاید بیشتر از ده روز از آشناییت باهاش نمیگذره؛ یا اتفاقی توی مترو، از اکسپلورر اینستاگرام کسی که شاید دیگه نَبینیش یا از ضبط ماشینی که پشت چراغ قرمز توقف کرده و...
درها همیشه بازَن، تنها، زمان ورود بهش، برای هر شخص، فرق داره! هرکی یه جوری عکسالعمل نشون میده: یکی ناگهان به یه نقطه خیره میشه و خودش رو از داخل جمع بیرون میکشه؛ یکی میزنه زیر خنده: خیلی سادیسموار و یکی هم چشماش سرخ میشه و بعد آب دماغش رو بالا میکشه!
هرکی دنیایی داره که اکثر اوقات، قفل بزرگی از درش آویزونه؛ تنها گاهی سری بهش میزنه و دستی به سَروروش میکشه؛ چراغ رو روشن میکنه و چک میکنه که چیزی کموکسر نشده باشه و میره جایی که همهی آدما زندگی میکنن!
هرکی دنیایی داره که به وجودش احتیاج داره؛ چه توی حال خوبش و چه حال بدش؛ شبیه یه جور دستگاه بالانس! دنیایی که شاید تاییدشده نباشه!