روزم در تاریکی گذشت، در حدی که دلم نمیخواست به اتاقم برگردم. میخواستم مغازه را بعد از اصلاح کلهی مشتری، جارو بزنم و همانجا، زیلویی، پیشبندی چیزی پهن کنم و بخوابم. حتی بدون بالشت!
از دیشب تا امروز عصر، اتاقم، خانهی ناامیدیهایم بود، به حدی که شبیهش را در این چند وقته ندیدم. آنقدر روی تشکم دراز کشیده بودم که داشتم به حال کسانی که زخم بستر میگیرند، دل میسوزاندم. دندانم تیر میکشید و ظاهراً قلبم بهمن! دلم از مادرم، از برادر و پدرم، دوری میخواست. شام نمیخواست، نور آفتاب نمیخواست، حتی دستشویی نمیخواست، تاریکی میخواست و برای من، این همان فرار بود.
دلم نمیخواست برگردم تا دوباره همان کارها را تکرار کنم و چقدر از شهامت بیرون زدن از اتاقم برای عصر، شکرگزاری کردم اما حیف که برگشتن به آن دنیای تاریک، هنوز بابمیلم بود و این بیشتر میترساندم.
چقدر از نَنوشتن میترسیدم، از نَخواندن، از روتینهایی که به خاطر ضعفهایی که داشتم، فراموش شده بودند: از بودن بین آدمها! خندهدار باشد یا نه، آدمها برای من، نورَند برای گیاه، شاید هم آب.
خوشحالم که نوشتم! از اینکه امشب شام خوردم، خوشحالم! از اینکه با خانوادهام کنار آمدم، از اینکه دوش گرفتم. از اینکه از دوستم که آخرین مشتریام بود، عطر قرض گرفتم. و از لباسهای مورد سلیقهام و از دیدن گلها و از بوییدن آنها. خوشحالم که حداقل قدری، یقهام را شُلتر گرفتم!