دل-نوشته

چشمانم همیشه بسته است
اگر هم دو عدد مردمک چشمِ سرم به بیرون زُل می‌زنند
تنها به منظور نخوردن به در و دیوار است!
من دیدن را جور دیگری تعریف می‌کنم.
ابزار من برای این کار، دل است: همان قلب!
با این نگاه به هیچ وجه نمی‌شود که خطا کرد
کار دل چیز دیگری‌ست!
قوانین تعریف شده‌ای مجزا با سایر قوانین دارد.
اما این مدل دیدن‌ها عیبی مخصوص خودش را دارند
و آن این است: به سادگی از خطاها آسیب می‌بینند و سرد می‌شوند.
جوری که سایر نیروهای محرکه‌ی بدن را نیز از حرکت باز می‌دارد.

هرچند که دل کارش بخشیدن و گذشتن است!

ضربه‌اش تنها به شخصِ فاعل می‌خورد که آن را هم دل، خودش می‌داند که چگونه رفع و رجوع کند. دلی‌ها می‌دانند که بی‌راه نمی‌گویم!

این نکته هم که گفتن ندارد
این حالت تنها شامل کسانی می‌شود که شبیه من، اینگونه دیدن را انتخاب کرده‌اند!
نمی‌گویم خوشابحال دسته‌ی دیگر
هرکسی جوری‌ست و ما هم این شکلی
هر فرد با مسیری به آرامش می‌رسد
ما هم...
داستان نه داستان گلایه است
نه معرفی و نه درخواست حمایت از شخصی.
یک دلنوشته بود برای پر کردنِ فضاهای خالی‌ای که شاید برای دل، در زمین ایجاد شده است.
بیانِ یک نوع احساس.
یک انرژی به روشِ شخص خودم
و اینکه رضایتم را از این انتخاب اعلام کنم
هرچند به گمانم اصلا بحث انتخاب در کار نبوده است.
لااقل برای من که اینگونه است!
حتم دارم که من از ابتدا همین گونه آفریده شده‌ام و اگر هم انتخابی وجود داشته است، از مکانی دیگر، توسط نیرویی دیگر صورت گرفته است!
شاید به منظوری خاص!
برای انجام رسالتی تعریف-شده که مسیرِ انجام آن، مسیری بوده است دلی.
صحبتم هم با هم‌-مسیرهایم این‌ست:
《نانِ دل، هرچند طعمی متفاوت دارد با سایر نان‌ها و نیازهای جسمی و فکری را سخت‌تر برطرف می‌کند اما قطعا تاثیرش هم آن‌قدری هست که نیروی ادامه دادن در این مسیر را تامین کند. من اعتقاد شخصی خودم را عرض می‌کنم و کاری به سایرین ندارم؛ نه توهین و نه انتقاد: آدم از هم‌نشینی با دلش اشک بریزد، بهتر است از خندیدن‌های موقتی که جز یک مخدرِ گذرا، گِرهی از کارش باز نمی‌کنند. دل داستانش سَواست!》