دلنوشته

از شدت فشار فکرهایی که مغزم رو نشونه می‌رفتن، احتیاج داشتم یه گوشه از پیاده‌رو، کنار شمشادها رو پیدا کنم و بشینم و... پاهام، کِششِ وزنم رو نداشت. حالت تهوع گرفته بودم. چشمام سیاهی می‌رفت و ترانه، می‌خوندم چیزهایی و من نمی‌شنیدم... چقدر خونه دور شده بود. چشمام رو بهم فشار می‌دادم؛ همون‌طور که دندون‌هام رو. زورم به داد زدن نمی‌رسید... فقط خونه و خواب؛ شاید اینجوری درست می‌شد؛ لااقل می‌تونستم بخوابم. بعد از مدت‌ها، باز از فردا ترسیدم! اگه بیدار بشم و حالم خوش نباشه باید چکار کنم...