« پاییز باشد و انار باشد و دیگر هیچ. »
باز از اون روزهایی رسید که احساس کردم هیچی نیستم. دلم یه علتِ ساده برای خوشحال شدن میخواست. مثلاً... مثلاً یه غروبِ پاییزی و من و جِیکو باغ و درخت انار و انارهایی که فاصلهاشون تا خورده شدن، یه خیزِ چند متری باشه. جِیکویی که وقتی بهش نگاه میکنم، یادِ اوایلِ اشناییمون میفتم. اون موقعهایی که هنوز چند ماه بیشتر از تولدش زد نمیشد و بدنش ضعیف و پر از موهای لطیفِ سفیدرنگ بود. اون روزهایی که بچه بود و عاشق بازی، مثل همین الان؛ سگها همیشه عاشق بازیاند. کاری به این نداره که ناراحتی یا خوشحال. خسته هستی یا نه. تا میبینَتِت، بُدّو میاد سمتت و با تمام زورش، خودش رو میندازه تو بغلت. امروز از همون روزها بود. تا درِ باغ رو باز کردیم و بعد از یاسر وارد حیاط شدیم، به محضِ دیدنم، دوید سمتم و... اون نمیدونست که من پُرم از حسِ هیچی بودن. شایدم میدونست اما براش مهم نبود. اون، روزهایِ حال-خوبیم رو دیده بود و تنها چیزی که براش مهم بود، همین بود. اون یادش مونده بود که شبهایی، ساعتها دست به سر و کَلّش میکشیدم و همراه با نوازش، باهاش درددل میکردم. از اتفاقهایی که در طول روز براش افتاده میپرسیدم و انگار که متوجهِ جوابهاش میشدم، و اون با زوزههای خَفیفِش، از ریز و درشتِ ماجراها حرف میزد. سگها، احساساتیتر از ما آدمها هستن؛ قطعا با همون نگاه اول، متوجه حال و روزم شده بود اما به روی خودش نیاورده بود و با به اون راه زدنِ خودش، بهم میگفت علی، ولش کن، بیا بریم بازی کنیم.
[چشمام خیس شد]
وقتی تو باغ زیر درخت انار نشسته بودم و با ولع، مشغولِ گاز زدن به قاچهایِ انار بودم، اون هم کنار نشسته بود و گاهی با شیطنت، به انارهایی که کنارم گذاشته بودم، دستدرازی میکرد. گمونم نمیخواست حواسم پرتِ جاهای دیگهای بشه؛ پرتِ کارهایی که زورم به انجام دادنشون نمیرسید. چه خوبن سگها! چقدر مهربونن سگها! با گاز زدن به انار و پاشیده شدنِ آبش روی زمین و گره خوردنِ نگاهم به اشعههای رنگارنگِ پاییز برروی درختها، واقعا حواسم پرتِ اتفاقهای بد، نشد. همونجا بود که یادم اومد قرار بوده راجبه پاییز، چیزی بنویسم. چی از این نوشته دَرخورتر. الان دلم فقط چیزهای خوب میخواد؛ خنده و کارهایی که از پسِ انجامشون برمیام. و دلم میخواد از همین تِریبون، از همهی آدمهای که این چند روزه، با ترسهام رنجوندمشون، عذرخواهی کنم. ببخشید من رو و اگه ذرهای حالِ خوب بهم بدهکار هستید، برام آرزوی خوب کنید. آرزوی کارهایی که توانش رو دارم تا منم بین آدمها باارزش بشم و بتونم راهِ رسیدن به آرزوهای شخصیم رو ادامه بدم. همش همین.

