دلم هوس قاطی شده بین آدمها رو کرده بود، حتی به بهای پخش کردن شربت، بین عزادارها و تعارف کردن چیزی بهشون که شاید خوشمزه به نظر نرسه و من و اونها، احتمالا این رو میدونیم ولی من فقط بلند شدم و تن به این کار دادم به دوتا دلیل: شربت روی دست مامانم نَمونه، تا خدایی نکرده دلش نشکنه و دوم ببینم بین آدما بودن، چه حالی داره؛ با وجود اینکه اصلا بهش تمایل ندارم ( لااقل توی اون صحنه! ) و شاید میترسم. چه جالب بود. به خودم اومدم و سینیبهدست، زده بودم به دل مردم. هرچی دورتر، بابمیلتر! وقتی قلبم رو بین هیجانی که بوی ترس میداد و ناشناختهای به نام ارتباط، گیر دیدم و من به ناشناختهها کشیده شدم: « بفرمایید شربت... » با پهنایی به گوشهی لب. با خودم میگفتم: « چرا باید ازشون خجالت بکشم؟ مگه کار خلاف عرفی میکنم؟ چرا کِیف نکنم باهاش؟ » سینیِ اول تموم شد. ناشناختهها به سینیِ دوم دعوتم کردن! اینبار یه مقدار خنده هم چاشنیِ تجربهام کردی: « مادر بفرمایید نذری! کوچولو، با بیسکوئیت، شربت میچسبهها! » لبخند، به خنده تبدیل شده بود و با بادِ تندی که ولع بیشتری برای سَر کشیدن شربتها داشت، باز هم لبهام رو رها نکردن و من، با سینیِ خالی، به سمت مادر و برادر و پدرم که درحال پر کردن سینیهای دیگه بودن، قدم میزدم؛ با سینیای که تهموندهی شربتها، ازش چکّه میکرد! انتخابِ سینیِ بعدی، با خودم بود. جواب مثبت، یعنی من بازی رو قبول کرده بودم! چند دقیقهی بعد، سینی سوم، توی دستم بود. « اینها روزیِ توِ پسر! » خندید، سیگارش رو توی دستش جابجا کرد و لیوان رو برداشت! من هم خندیدم. چند خانوم جوان: « -بفرمایید! +رنگش سبزه، چه طعمیِ؟ -نمیدونم باید از مامانم بپرسم! » هَرسهمان خندیدیم و « نذرتون قبولی » شنیدم و دور شدم. به یه بچه که خودش هم گرمِ پخش نذری بود هم رسیدم. داشت گیلاس پخش میکرد. شربت نخواست ولی گیلاس تعارف کرد! گفتم: « دستم بنده، میبینی که! برام بذار توی سینی، بعدش میخورم و بعدش هم خوردم! یکی هم چندتا تکهی مثلثیِ فطیر توی سینیام گذاشت. اونم خوردم! به پیرزنی رسیدم که گفت قند داره. اولش اومدم که ازش بگذرم. حتی دستش رو دیدم که به سمت لیوان دراز کرد ولی سریع پس کشید. اینجا دیالوگی روی زبونم نشست که: « آخی، شما یه نصفه بخور! نذریِ، خوبه... » و برداشت و مادرانه برایم دعای خیر کرد! دور شدم. سینی چهارم و پنجم هم با خاطراتی مشابه گذشت. مزار، پر از آدمهای حاجتمند بود. یکی با ظرف خرماهایی که با پودر نارگیل تزیین شده بودن، از جلوم رد شد. حتی یکی بهم شربت تعارف کرد: یه شربتِ نارنجی که مثل مال من، تخمشربتی نداشت! با احترام، با نوکِ چهارتا انگشتم، سینی رو لمس کردم و رد شدم. یکی رو دیدم که داشت سنگ مزاری رو میشست. بچهها دنبال هم، دنبال نذری، یکی خرما، یکی هلو و یکی فطیر بهدست، بازی میکردن و جیغ میکشیدن. کسی رو تازه خاک کرده بودن و صدای نوحهخوانی، گوشها رو آزار میداد ولی همه توی احترامی مشترک، همدیگر رو درک میکردن. بوی اسپند، گردوخاک، زاری، خنده، چهرههای بُغکرده ( بغض ) ، پیرهنهای مشکیِ خاکی، بوی گلاب، عینکهای آفتابی که شخصیت آدمها رو پنهون میکرد و کیسههای خالیِ پارچهایِ برنج که زود و آروم، از نذریهای خشک و قابل حمل و فروش ( احتمالا ) پر میشدن هم از ناشناختهها بودن! در این برگشتنهای آخر، نگاهم به ظرف شربت بود که به آخرهاش رسیده بود. خوشحال شدم. نذر مادرم داشت قبول میشد! سینی رو تحویل دادم و برگشتم تا دستهام رو بشورم. دلم خواست پلاستیک زبالهای که نزدیک خانوادم بود رو بردارم و برم مشغول اون کاری بشم که بیشتر بهم میچسبه: جمع کردن لیوانهای مچاله شده! ولی زورِ غرورم بیشتر بود، نتونستم انقدر که راضیام کنه، ادامه بدم! صفِ شیرآب، شلوغتر از اون چیزی بود که فکرشو میکردم ولی وایستادم، با خندهای که هنوز سرجاش بود. دلم هوس خلوت با پدر و مادربزرگهام رو کرده بود. مزارشون نزدیک شیرآب بود. ساعت چهار رو خردهای بود.