
به قدرت کلمات اطمینان میکنم و مینویسم « خوشحالم » پشتِ پرده هرچه میخواهد باشد. مینویسم « میتوانم » باز به همان عقیدهی قبلی! شاید شد و توانستم.
هوا خوب نیست. بوی عرق، از سَر و کولم بالا میرود. به زورِ عطر و ادکلن هم پوشانده نمیشود!
دلم برای خیابان و آدمهای اولِ صبح تنگ شده است! دلم برای مشتریهای آخر وقت تنگ شده است! دلم برای صدای بلندِ قهقهههایم که گوشهایم را کَر میکرد تنگ شده است! دلم برای جانم-گفتنهای پشت تلفن برای مادرم تنگ شده است! دلم برای سَربهسَر گذاشتن با دوستانم تنگ شده است! دلم برای خوابِ شب تنگ شده است!
دلم امید میخواهد. دلم زور میخواهد. دلم تمایل برای برخاستن میخواهد. دلم لذت میخواهد.
اینروزها چشمانم را برای تمام شدن میبندم؛ دلم برای زندگی تنگ شده است! از همه دوری میکنم. سرعتِ قدمهایم را عمدا زیاد میکنم تا کسی حالم را نپرسد.
انگار پیمانهی صبرم تمام شده است؛ از اتاقم میترسم. از فرورفتگیِ بدنم برروی تُشکم چِندِشم میشود. دلم بوی خوشِ چای تازهدم میخواهد که خودم دَم کرده باشم. بدجور نَسَخِ بوی نانِ تازه هستم؛ عوضِ بوی زیربغلهایم که بوی مُرده میدهند تا...!
دلم میخواهد امشب به یک دلیل نامعلوم، ناگهان خوابم ببرد و ساعت هشت صبح بیدار شوم و لباس بپوشم و بزنم بیرون و در خلوتم، به این دو ماهی که گذشت، به چشمِ یک کابوس تلخ نگاه کنم که چه خوب شد که بیدار شدم. دلم بوی رویا را میخواهد!
برای همین است که میخواهم تا باز به کلمات اطمینان کنم و بنویسم « میشود » علی بیدار شو. چون اوضاع بد وخیم است. این را خودم که گوینده هستم میفهمم! توضیح دادنی نیست؛ تنها باید طعمِ تلخِ کابوس را چشیده باشی که بفهمی یک ثانیه رویا، چقدر میارزد!
دلم شدن میخواهد. دلم خنده میخواهد. دلم رویا میخواهد. دلم صبح میخواهد. دلم خندههای مادرم را میخواهد...