دلم باران میخواست.
دلم دریا میخواست.
... کوه میخواست.
جنگل میخواست.
دلم جاده میخواست؛ جادهای تنهایی!
دلم کلبهای چوبی میخواست که درزهای چوبهای افقیای که نقش دیوارهایش را بازی میکردند، چِفتِ هم نباشند تا سوزِ اشعههای صبحگاهی، از لابهلای آنها، با سرما، نیش بزنند به تَنِ خوابآلودم!
دلم مسافرت میخواست.
دلم یک قوری، چاییِ آتیشی میخواست همراه با شیرینیِ نباتهای زعفرانی و نانهایی که روی ذغالهای کمجانِ اطرافِ آتش، داغ شوند و دو سه عدد گوجهفرنگی که با حوصله، با چاقو خرد شدهاند و یک مشت ریحان و نعناع و جعفری و تره که هنوز قطرات آبکِشیشدنان، بررویشان سُر میخورند
دلم صبحانه میخواست!
دلم یک گیتار میخواست.
یک دفتر پر از نتهای موردعلاقهام و گلویی که بازِ باز است تا در خلوت، ادای خوانندگانی را درآورد که آرزوی شرکت در کنسرتهایشان را دارد.
یک چهارپایهی چوبی. یک سایه تقریبا اندازهی یک آدم با سازَش و نهایتا چند قاچ هندوانه که در انتظارِ سرد شدنشان، ترانه، پس از ترانه تمام شود. یک نسیمِ خنک، یک جفت مرغ مینا که صدایم تقلید کنند.
دلم یک خوانندگی میخواست.
دلم یک جفت کفشِ کوه و یک شلوارِ برزنتی و کلاهی لبهدار میخواست.
یک قمقمه پر از آبِ تَگَریِ چشمه همراه با چند قطره گلاب و لیمو و عسلِ تازه، با چند پَر نعناع میخواست.
دلم پادَرد میخواست. آنجا که همهی کوهنوردان، سیگار دود میکنند و یا سِلفیهای ماندگار ثبت میکنند.
دلم کوهنوردی میخواست.
دلم ستارهباران میخواست.
دلم اشک ریختن در خلوت میخواست؛ طوری که خودم هم بفهمم که درحال گربه کردنم!
دلم بوی کاج و شاه بلوط و علفهای خیس خورده میخواست.
دلم...
دلم ...