دلم خواست در گوشهای از پاییز بروم.
هوا، نور، صدا آنقدر خوب بود که گمان کردم ادامه دادن زندگی بیشتر از این، برایم غیر ممکن است. احتمالا این، همان اوجی بود که شاعر میگوید « در اوج، انصراف دادم »
همهچیز خوب بود. آنقدر که مو بر تنم سیخ شد. حتی چشمانم خیس شد. موسیقی بهم چسبید، انگار بهترین موسیقی دنیا باشد.
نمیدانم چرا چند سال است پاییز، برایم حکم یک ناجی را دارد. عجیب روانم را حالی به حالی میکند. ذوق آمدنش و بدتر از همه، تمام شدنش، از آن غمهاست که گمان نمیکنم شخصا بتوانم مرحمی برایش پیدا کنم.
پاییز، فصل هودی، عود، قدم زدن در نتهای موسیقی و طعم لیوانِ سیارِ قهوه، غروبهای رنگیتر و باغهای نارنجی قرمز را به خودم تبریک میگویم.